ราชภัฏยังไม่สามารถเป็นมหาวิทยาลัยได้
นโยบายบริหารงานยุคใหม่ ต้องใส่ใจจดจำพร่ำฝึกฝน
เพื่อจักได้เข้าใจนายของตน เป็นประโยชน์เลิศล้นในวิญญา
๑.ต้องเลียแข้งขาอย่าว่างเว้น นับแต่เช้าจรดเย็นเป็นได้หน้า
พอลับหลังพักเหนื่อยจิตกายา พอพบหน้าเลียต่อไปจนได้ดี
๒.ประจบสอพอก็ต้องรู้ เพื่อให้อยู่รอดได้ในโลกนี้
คอยส่งเสริมชูคอเออออดี จักได้มีเลื่อนขั้นชั้นต่อไป
๓.หมั่นหาของกำนัลเข้ามามอบ รู้ท่านชอบสิ่งใดใคร่หาให้
สุรา นารี ทรัพย์ใดใด มาเซ่นไหว้เป็นดีที่บุญคุณ
๔.พลีกายถวายร่างให้เชยชม นายนิยมก็ช่วยอวยเกื้อหนุน
แต่ต้องดูสังขารอันเป็นทุน หากมีบุญได้เนื้อคู่อยู่ฉิมพลี
๕.สงบเงียบปากจากความจริง อย่าไหวติงพูดมากปากเป็นสี
เห็นถูกผิดก็ช่างเขาเราพอดี อยู่อย่างนี้มั่นยืนทุกคืนวัน
ห้าวิธีปฏิบัติของลูกน้อง จำเป็นต้องฝึกตนเป็นแม่นมั่น
เพื่อจักได้อยู่ดีมีทรัพย์อนันต์ เจริญด้านหน้าที่ดีจริงเอย
คน คน คน
คน คน คน
คน ของ นาย
นาย นาย นาย
นาย นาย นาย
นาย ของ คน
ถ้านายไม่เลวงานไม่พัฒนา.....
คุณพิมล มองจันทร์ แต่งได้ดีมากเลยคะ กลอนบทนี้ให้ข้อคิด ข้อเตือนใจหลายอย่าง ขอชื่นชมคะ ขอบคุณที่ผลิตผลงานอันทรงคุณค่าชิ้นนี้ อยากให้แต่งอีกจังเลยคะ
ใครที่อ่าน จงกล่าว พร้อมข้าพเจ้า เยี่ยมจริงๆ
สะท้อนถึงสภาพปัจจุบันได้เลยคะ ยังมีอยู่ไหมน้อ...คนดี ทำดี คิดดี รึจะมีแต่คนที่แต่งดีที่สุด แต่งอีก เยอะๆนะคะ
ถูกใจศิษย์
ดีมากค่ะ นี่คือความเป็นจริงในปัจจุบัน
ขอบพระคุณทุกท่านที่ให้คำติชมนิยมกลอน เพราะควมจริงเป็นอย่างนี้จึงเขียนอย่างนี้แต่คนส่วนมากไม่ค่อยชอบความจริงหรอกครับ
ชอบมากเลยค่ะคุณครู
ระบบการบริหารแบบใหม่..