วันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2554
พวกเรามาถึงบ้านคุณตาคุณยาย (ท่านเสียชีวิตไปนานแล้วครับ) ผมทรงจำที่ผมมีต่อคุณตาคุณยาย คือ ทุกเช้าในตอนเด็กปิดเทอมแล้วมาอยู่ที่นี้ เห้นท่านหอบปิ่นโต ไปวัดและสวดมนต์ทุกวันไม่เคยขาด และให้ผมสวดมนต์ก่อนนอนทุกวัน
พวกเราหอบแม่มานอนที่บ้านคุณน้าวาสนา พาณิชย์
คุณน้าเป็นครูครับ เกษียณได้ประมาณปีกว่าแล้วครับ ท่านเป็นครูที่โรงเรียนเมืองเลย โรงเรียนประถม ที่มีผลงานวิชาการมากมาย โดยเฉพาะการแต่งตำรา และการรวบรวมองค์ความรู้ท้องถิ่นจังหวัดเลย
ผมอดคิดไม่ได้ว่า ผมมีสายเลือดในการรักการอ่านจากคุณน้านี่หล่ะครับ อ่านหนังสือแล้วผมมีความสุข เหมือนมีเพื่อน จนเอาความรักหนังสือมาตั้งเป้นชื่อจริงของลุกชายด้วยครับ ผสมคำเอง
ปัณณ = หนังสือ
พัทธ์ = ผูกพัน
ผมเห็นผลงานคุณน้าแล้ว อ่านเขียนหนังสือครับ ว่าจะวางแผนการเขียนเรื่อง...5 บุคคลที่ชาวภูเขียวระลึกถึง....
ผมว่า การเขียนหนังสือเป้นพลังอย่างหนึ่ง ข้อความที่เราเขียนออกไปอาจจะมีคนนับร้อยนับล้านอ่าน และทำให้คนเหล่านั้น เกิดแรงบันดาลใจในการค้นหาตัวตนของตนเองครับ
นี่คือ ผลงานที่คุณน้าปลื้มที่ทำสำเร็จ
ประวัติแก่งคุดคู้ ครับ
คุณครูวาดภาพเองด้วยหรือเปล่าครับ
ดูเหมือนว่าจะมีประวัติ "จึ่งขึ่งดั้งแดง" ด้วยนะครับ เล่าหน่อย