วันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2554

 

เมื่อถึงที่ตัวจังหวัดเลย ประมาณห้าโมงเช้าเลยครับ และอีก 3 กิโลเมตร ก็จะถึงบ้านแม่ บ้านกำเนิดเพชร ตางข้ามราชภัฏเลย

 

แต่ทนรบเร้าหลาน ๆ ไม่ได้ อยากไปเชียงคาน เพราะเห็นจากสื่อต่าง ๆ งดงาม และมีนักท่องเที่ยวมาชมกันเยอะ

 

แม่ก็เหมือนกัน ก็อยากเห็น ทั้งที่พวกเราบอกว่า ให้นอนพักผ่อนที่บ้านคุณน้าดีกว่า แม่บอกว่า ไม่เอา ก็อยากไปกับพวกเรา เปิดหุเปิดตาด้วย พวกเราเลยจัดให้

 

เชียงคานวันนี้ เปลี่ยนแปลงไปมาก ผู้คึกคักขึ้น  บ้านเรือนก็ผุดขึ้นมากมาย  รถราเนืองแน่น  โดยเฉพาะโซน ที่มีชื่อเสียงของเชียงคานในวันนี้  ที่มีโฮมสเตย์  ร้านของของที่ระลึก  และวิถีชีวิตผู้คนและความเป้นมาของเชียงคาน

 

แปลกหูแปลกตาไปมาก....

 

ผู้คนเยอะมากครับ เกินกว่าที่ใจคิดไว้  ความเปลี่ยนแปลงที่มีผลดีต่อผู้คนเชียงคาน  เพราะผมคิดว่า ผู้คนที่มีท่องเที่ยวและพักผ่อนโหยหาความเป้นตัวตนของอดีตอีกครั้ง และน่าจะเป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อการท่องเที่ยวบริเวณรอบ ๆ แห่งนี้ 

 

ผมถือว่า  เชียงคาน  เป็นจุดท่องเที่ยวแห่งที่งดงามของภาคอีสานในวันนี้

 

ผมเป็นห่วงอย่างเดียวครับกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับเชียงคาน  ห่วงว่า ต้นไม้  ภูเขา สายลม และสายน้ำ ที่นี้จะเปลี่ยนแปลงไป

 

และที่สำคัญ  การเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต รอยยิ้ม และอัธยาศัยใจคอ ของคนเชียงคาน

 

เพราะนี้คือ  ตัวตนของเชียงคาน ครับ