หน่วยงานราชการ "เน้นคน" จึงเน้น "เอาอก เอาใจคน"
หน่วยงานเอกชน "เน้นงาน" จึงไม่สน "หัวใจคน"
คนในหน่วยงานราชการต้องรู้จักเอาอก เอาใจคน เพราะอนาคตนั้นอยู่ตาม "อำเภอใจ..."
คนในหน่วยงานเอกชนต้องรู้จักสู้และอดทน เพราะอนาคตอยู่ที่ "ผลของงาน..."
จุดสมดุลระหว่างงานกับคนนั้นคือ "ใจ"
คนที่มีใจทำงาน จะได้ทั้งงาน ได้ทั้งคน
หน้าที่ของผู้บริหาร คือ ต้องทำให้คนทุ่มเท "ใจ" ให้กับงาน...
การที่จะให้คนทุ่มเทใจให้กับงานได้ เกิดจากการมีส่วนร่วม และสิ่งแรกอันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในหลักของการมีส่วนร่วมคือ "ร่วมคิด"
การให้คน "ร่วมคิด" ยังไม่พอ ต้องยอมรับในความคิดของเขาด้วย ถึงจะเกิดประโยชน์
บางครั้งให้เขาคิดแล้วก็ไม่เอาความคิดเขา อันนี้เปล่าประโยชน์
ความคิดเรา เบา ๆ ลงบ้างก็ได้...
ถ้าหากมั่นใจว่าความคิดเรากับความคิดเขาตรงกัน ก็ต้องพยายามเสียสละตั้งคำถามเพื่อที่จะให้ "เครดิตทางความคิด" กับเพื่อนร่วมงาน
เครดิตทางความคิดนี้เอง จะเป็นผลทำให้คน "ทุ่มเทใจ" ในการทำงาน...
คนมีเครดิตดี อยู่ในที่ทำงานก็มีความคิด
เครดิตทางด้านการเงิน ยังไม่สู้เครดิตทางด้านความคิด
เครดิตทางด้านความคิด ผู้บริหารพึงสร้างให้กับ "ลูกน้อง"
องค์กรจะประสบความสำเร็จเกินเป้าหมายถ้าหากผู้บริหารสร้างเครดิตทางความคิดให้กับลูกน้องทุก ๆ คนได้
เพราะทุกคนต่างมีความสุขในการทำงาน
เมื่อทุกคนมีความสุข "มวลรวมความสุข (Gross Domestic Happiness : GDH)" ในหน่วยงานก็จะเพิ่มขึ้น
GDH เป็นปัจจัยที่ส่งผลให้ GDP (Gross Domestic Product) เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง
ธุรกิจที่เน้นบีบคนเพื่อสร้างผลกำไร ก็เหมือนกับฟองสบู่ที่โตแต่ข้างในกลวง
กลวงเพราะขาด "เครดิตทางความคิด"
เครดิตทางความคิดของพนักงาน จะสร้างพลังงานให้กับการเติบโตขององค์กรได้อย่างมั่นคงถาวร...
(ที่มาจากบันทึก ทฤษฎีการมีส่วนร่วม (Participation Theory) : ตั้งคำถามเพื่อการ "มีส่วนร่วม...")
เห็นด้วย กับการให้ความเคารพในความคิด ของทุกคนในองค์กร ถ้าผู้บริหารเปิดใจกว้างๆ ยอมรับความคิดทุกคน องค์กรจะพัฒนาไปได้ไกลทีเดียวครับ ^^
ต้องสมดุลครับ ระหว่างใจกับความคิด งานได้ผลคนเป็นสุข ในขณะเดียวกัน คนเป็นสุขงานก็ได้ผล