ใครหนอใคร ทิ้งขนำ นองน้ำตา
1. กลับมา ตรงนี้ ไม่มีแล้ว วี่แวว ฉำฉา หน้าขนำ
เหลือเพียงภาพ ที่ประทับ กับความจำ ว่าสีน้ำ พู่กัน เริงบรรเลง
2. ปากกา ลูกลื่น เคยโลมไล้ แมกไม้ คุยโขมง ดังโฉงเฉง
ฉำฉา ชื่นใจ ไร้วังเวง ต้นกล้า ร้องเพลง เพลิดเพลินใจ
3. แต่กลับมา วันนี้ ไม่มีแล้ว โอ้...เจ้าแก้ว จามจุรี อยู่ที่ไหน
ใครโค่นเจ้า อย่างไม่เหลือ เยื่อและใย ใครหนอใคร ทิ้งขนำ นองน้ำตา
-ปณิธิ ภูศรีเทศ-
(ภาพสีน้ำ-ปากกาลูกลื่น:ทุ่งนาที่เคยมีจามจุรี ถนนพิษณุโลก-บ้านกร่าง/ปณิธิ)
สวัสดีค่ะ
@@@ขนำน้อยโดดเดี่ยวอยู่กลางทุ่ง
ใจก็พุ่งถึงฉำฉาเคยเคียงข้าง
ใครใจร้ายปล่อยให้เจ้าอ้างว้าง
สองข้างทางเปลี่ยวเหงาเศร้าฤดี@@@
ขอให้มีความสุขตามที่ปรารถนาทุกประการค่ะ
ขอบคุณบทกวีดีๆที่นำมาแบ่งปันเสมอ
ว่ากันว่า ต้นไม้ใหญ่กลางนา
จะทำให้ต้นข้าวใต้ร่มไม้..ไม่เจริญงอกงามดี
ต้นไม้จึงถูกตัดโค่นลง ..จนหมดสิ้น
ชอบภาพวาดอันงดงามค่ะ ขอให้คุณปณิธิมีความสุขในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ค่ะ
แวะมาอ่านกลอนเพราะๆของครู 'ปณิธิ' บรรยากาศเหงาๆ...เศร้าๆ...
ทำให้นึกถึงเพลง...ลาแล้วจามจุรีค่ะ...