การเตรียมตัวไปเปียงซ้อพร้อมเรื่องใจมาเป็นเวลานานแล้ว  ขั้นสุดท้ายคือการเตรียมคน  พวกเราต่างได้นัดหมายกันเป็นที่ลงตัว  ส่วนหนานเกียรติบอกว่าจะเดินทางมาถึงพิษณุโลก ในเวลากลางคืนของวันที่ ๑๙ มกราคม  ๒๕๕๔  เมื่อเราได้คุยกันเกี่ยวกับการวางแผนและได้พูดถึง "คุณเนิ่ม"  ทำให้หนานเกียรติเปลี่ยนการเดินทางและมาถึงก่อนที่ตั้งใจไว้

           ฉันไปรับหนานเกียรติที่สถานีขนส่งพิษณุโลก เวลา ๑๗.๐๐ น. และไปทานอาหารมื้อเย็นที่ "ร้านลุงเทิง"ซึ่งผู้ค้นพบร้านลุงเทิงไม่ใช่ฉันคนเจ้าถิ่น แต่กลับเป็น "ต้นกล้า" กัลยาณมิตรชาว GotoKnow จากประจวบคีรีขันธ์  เป็นผู้แนะนำผ่านเม้นท์

          อาหารทุกอย่างที่ร้านลุงเทิง อยู่ที่บ้านตูมหรือวัดตาล อำเภอเมืองพิษณุโลก ส่วนมากเป็นอาหารปลาแม่น้ำ และมีการปรุงรสแบบพื้นบ้าน ที่สำคัญสด สะอาด อร่อย ราคามิตรภาพที่สุดค่อนข้างเรียกได้ว่าถูกตังค์และถูกใจมาก 

          หลังจากทานอาหารอิ่มเป็นที่พอใจแล้ว  พวกเราสองคนไปเยี่ยม "คุณเนิ่ม" ที่บ้านพักในกองบิน ๔๖ อันเป็นศูนย์ฝึกจักรยานกองบิน ๔๖ ที่นั่นได้พบกับคุณเนิ่มและภรรยา  รวมทั้งเยาวชนนักจักรยานที่กำลังจะไปแข่งขันที่เพชรบุรีในวันรุ่งขึ้น  น่าเสียดายที่ไม่มีภาพให้ชม  เพราะไม่ได้ติดกล้องถ่ายรูปไปด้วย

         แนวคิดที่ได้ในการพบปะพูดคุยกันครั้งนี้  "ถ้าไม่มีพื้นที่ GotoKnow แห่งนี้พวกเราก็ไม่ได้พบกัน  ฉันรู้สึกภูมิใจที่ได้นำคนดีสองคนมาพบกัน  ได้ให้กำลังใจซึ่งกันและกันในการทำงานเพื่อช่วยกันดูแลสังคมเล็ก ๆ เท่าที่ทำได้" คุณเนิ่มนำเด็ก ๆ และเยาวชนมาฝึกจักรยาน จัดกิจกรรมบริจาคจักรยานเพื่อเด็ก ส่วนพวกเราไปจัดค่ายจิตอาสาฯ

        "เราทำเพื่ออะไร"  เป็นคำถามที่เคยถามตัวเองนานมาแล้ว  แต่เวลานี้กลับกลายเป็นการค้นหาคำตอบที่ไม่มีคำตอบ แต่มีความหมายต่อตัวเอง ต่อคนที่พยายามจะเข้าใจและให้ความสนใจเรื่องเดียวกัน  ครั้งหนึ่งฉันเคยถามหนานเกียรติว่าเราทำเพราะอะไรหรือ ซึ่งหนานเกียรติตอบว่า"ทำเพราะอยากทำครับ" ซึ่งเป็นคำตอบของฉันด้วยเหมือนกัน

          การทำความดี ใคร ๆ ก็ทำกันมากมายในสังคม  ทุกความดีเป็นที่น่ายกย่องชื่นชม  แต่บันทึกนี้ไม่อาจเอื้อมที่จะกล่าวพาดพิงไปถึงใครนอกจากกิจกรรมของพวกเราและผู้เกี่ยวข้อง คำพูดและข้อความจึงมาจากแรงบันดาลใจ และเป็นที่โดนใจของพวกเราทั้งนั้น

          ฉันส่งหนานเกียรติเข้าที่พัก โทรศัพท์นัดแนะท่านผู้เฒ่า "วอญ่า" และ "เทียนน้อย"  เมื่อถึงพิษณุโลกแล้ว ให้โทรศัพท์หาหนานเกียรติ ทราบว่าเทียนน้อยกำลังเดินทางออกจากขอนแก่น ส่วนวอญ่าถึงกรุงเทพสายใต้แล้ว...นี่คือความพร้อมของใจในการไปรับใช้นักเรียนและครูที่โรงเรียนบ้านเปียงซ้อ  ชายแดนประเทศลาว จังหวัดน่าน  ด้วยความรักและตามไปเก็บรักจากบนดอย

          ในนามของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกท่าน ขอขอบพระคุณผู้ใหญ่ใจดีและผู้มีเมตตาจิตทุกท่านเป็นอย่างสูง  ที่ได้ให้ความอนุเคราะห์ช่วยเหลือซื้อเสื้อ  เพื่อนำรายได้มาใช้จ่ายในการจัดค่ายครั้งนี้  และยังมีเงินอีกส่วนหนึ่งที่เหลือสามารถนำไปจัดกิจกรรมค่ายได้อีกประมาณ ๒ ครั้ง

 

Large_b1858

 

Large_psn023