จดหมายถึงครู l พลังจากใจครู

วันพุธที่ ๑๙ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๔

กราบสวัสดีค่ะครู

ติ๋วสำรวจใจตัวเองจากการเขียนและตอบบันทึกในวันนี้ การที่ครูเข้ามาตอบแม้เพียงประโยคสั้น ๆ รับรู้อยู่ในใจถึงความรู้สึก “มีกำลังใจ” เหมือนมันยิ้มอยู่ข้างใน แว๊บหนึ่ง รู้สึกว่า ความมีตัวตนปรากฏขึ้น (แว๊บคิดถึงตอนที่คร่ำครวญกับครู ถึงการเขียนและตอบบันทึก) ทำให้รับรู้ว่า “ครูอยู่เหนือความอยากและไม่อยาก” พิจารณากับตนเองก็เห็น “ความคึกคักที่จะตอบและเขียน”และซึ้งใจกับความอดทนของครู แม้จะมีเสียงว่า “เขียนเลย ๆ เขียนความงามที่มองเห็น เป็นการให้กำลังใจ” แต่ก็หยุดไว้ก่อน พอขับรถกลับมาบ้าน เปิดเจอบันทึกที่ครูเขียนถึง รู้สึก “ขอบพระคุณครูอย่างบอกไม่ถูกค่ะ” ดีใจอย่างสุดซึ้งแต่ก็ไม่ใช่จะดีใจแล้วร้องไห้ดั่งเช่นเมื่อก่อน เป็นอิ่ม ๆ อยู่ข้างใน ในเนื้อความของบันทึกเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาของครู และความอดทนอย่างยิ่งยวดที่จะสั่งสอนศิษย์ให้เจริญก้าวหน้า รับรู้อยู่กับตนเองแล้วก็สำรวจเข้าไปภายในใจ ครูค่ะใจสบายขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ก็ยังเห็นข้อบกพร่องในตนเองอยู่ ที่ต้องพยายามเรียนรู้เพื่อที่จะละความเห็นแก่ตัว ฝึกฝนตนเองต่อไป

อย่างที่ติ๋วเอ่ยกับครู “ความลังเลสงสัยในครูไม่มี”

หากมีใครถามติ๋วว่า “ทำไม”

คงไม่สามารถหาคำตอบได้ แต่ภายในใจแสดงออกเช่นนี้เสมอ เพียงแต่เมื่อก่อนไม่ยอมรับ ดิ้นรน จึงรู้สึกทุกข์มากทุกครั้งที่เชื่อครูอย่างไม่มีเหตุผล และยิ่งมีคนมารู้ว่า“เชื่อครูอย่างไม่มีเหตุผล ยิ่งรู้สึกอาย” แต่ตอนนี้เบาขึ้น แล้วแต่ใจมันจะแสดงออก เมื่อไหร่ที่ใจระลึกถึงครู “ความสบาย เบาก็จะปรากฏขึ้น”

แต่ก็จะมีเสียงแทรกว่า “ให้ยึดพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็น สรณะ ไม่ใช่พี่”

สิ่งที่มันดังขึ้นภายในใจมักจะเป็นคำสอน คำเตือนของครูอยู่บ่อย ๆค่ะ

บันทึกของครู เข้าไปกะเทาะถอนราก ถอนโคนจิตชั่ว ๆ ทีมันมักจะถูกดึงขึ้นมาตอกย้ำใจทุกครั้งที่จิตเศร้าหมองว่า

“โชคดีที่เราให้เป็นกัลยาณมิตร ไม่ใช่ศิษย์”

ทั้งที่เนื้อแท้ภายในนั้นดำเนินอยู่ในเส้นทางนี้มาตลอด บันทึกของครู ตอบโจทย์ข้อนี้ในใจอย่างไม่มีข้อกังขา กราบขอบพระคุณครูนะคะ

ครูแสดงให้เห็นตามบทสวดที่ว่า “ข้าพเจ้าขอมอบกายถวายชีวิตแด่พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ทำอย่างไร” และดูเหมือนเส้นทางเดินนี้ติ๋วกำลังเจริญรอยตามครู อยู่ห่าง ๆ

กุศลทุกอย่างที่มี ที่เกิดขึ้นกับดวงจิตนี้ ขอถวายแด่ครูผู้นำทาง.................รักครูค่ะ.............ติ๋ว