ฤดูกาลแห่งฝน....

เราอาจละทิ้งการกระทำบางอย่างที่เรารู้สึกไม่ดีด้วย เราอาจละทิ้งคืนวันไปได้ถ้าเราไม่หลงเหลือความทรงจำ และเราอาจให้ผู้คนผ่านและพบเราไปอย่างเปล่าดาย

ในยามเข้าของชีวิต

กับวันแรกของการเริ่มต้นเดือนของแม่

ฟ้าไม่เคยครืนครางส่งเสียงคำรามกึกก้องมาเยือนหูเรานานนัก
มีแต่เพียง ความมืดครึ้มของแผ่นฟ้า ที่อุ้มเมฆก่อนฝนเยือน
ละลิ่วลอย จากอีกฟากของฝั่งฟ้า สู่อีกซีกหนึ่ง
เปาะแปะ เม็ดฝนสาดรดตกต้องหลังคา.... เบื้องล่าง
มองไกลออกไปยังเบื้องหน้า ยอดโดมสุเหร่าสีเขียว ทึมทึบ
ฝนเยือนเมื่องย่างยามเช้าของชีวิตวันใหม่
กลิ่นฝนหวานไหว สายฝนชุ่มฉ่ำ พื้นดินเบื้องล่างชื้นแฉะ
ผู้คนทยอยจากห้องพักอันอบอุ่น ฝ่าบรรยากาศยามฝนเยือน
การงานต่างรอคอยอยู่เบื้องหนา [u]การงานแห่งชีวิตอันเบิกบาน[/u]
ฤดูกาลแห่งฝน ช่างงดงามในแง่มุมหนึ่งของเมืองหลวง
ท่ามกลางความฉ่ำชื่นเหล่านั้น มีสิ่งใดบ้างที่เราค้นหาเจอ
ระหว่างรอยต่อของ ก่อนฝนเยือน กับ ฝนเยือน เราเห็นสิ่งใด
ระหว่างมองผ่านสายฝนโปรยปรายเหล่านั้นเล่า เห็นสิ่งใด
ทุกคนต่างผ่านวันและคืน อย่างเปล่าดาย...หรือ ?
ใช่หรือไม่ ที่ทุกคนมีเพียงความว่างเปล่า ก่อเกิดขึ้นมาในชีวิต
มีเพียงความฝันอันน้อยนิดที่ติดเกาะอยู่ในจินตนาการ
ก็เพียงพอที่จะบ่งบอกตัวเราได้ว่า
คุณค่าของการดำรงอยู่ และคุณค่าจากการกระทำของเรา
เพียงพอหรือเปล่าที่จะตอบแทนการหมุนผ่านของฤดูกาล
เราอาจละทิ้งการกระทำบางอย่างที่เรารู้สึกไม่ดีด้วย
เราอาจละทิ้งคืนวันไปได้ ถ้าเราไม่หลงเหลือความทรงจำ
และเราอาจให้ผู้คนผ่านและพบเราไปอย่างเปล่าดาย
เราอย่าเสียดายซึ่งวันและเวลาเหล่านั้นอย่างเศร้าสร้อย
ฤดูกาลอย่างนี้ ก็เหงาเพียงพอแล้วในความทรงจำ
แม้ไม่อาจที่จะให้ความงดงามของฤดูกาล
แทรกซึม เกาะแน่นในจิตใจที่ดูนิ่งเปล่าดายของเราไป
แต่ก็ไม่อาจที่จะปล่อยความงดงามของฤดูกาลผ่านไปจากความทรงจำของเราไปได้
เราต่างก็มีชีวิตอยู่เพื่อยามนี้ และเพื่อวันพรุ่งนี้ของเรา
เนิ่นนานเพียงใดที่คราบไคลในใจเราไม่ได้ถูกชะล้าง
และอีกยาวนานเพียงใดที่เราจะยอมถูกเช็ดชัดให้สะอาด

...ในสายฝนนั้น...
ความหวานแห่งความทรงจำของเรามีอยู่หรือไม่
ในสายฝนงามนั้น
จิตใจเธอล่องลอยไปยังแห่งหนใด
ในสายฝนฉ่ำเย็นนั้น
ร่มหลากสีกางกั้นตัวเธอกับเม็ดฝนเย็น (เสียแล้ว)
และในสายฝนนั้น
ฉันพร้อมที่จะขัดล้างความหมองซึมและขจัดความเปล่าดาย ออกจากชีวิตฉันบ้างแล้ว
เชื่อเหลือเกินว่า สานฝนงามเหล่านั้น
คงชำระล้าง อะไรบางอย่าง ออกไปได้อย่างไร้ร่องรอยให้กล่าวถึง
เพระเราเชื่อ...

เชื่อในความเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล

และ เราเชื่อมั่นในฤดูกาล

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เป็นเช่นบัณฑิต

คำสำคัญ (Tags)#บางบทตอนของชีวิต

หมายเลขบันทึก: 42009, เขียน: 01 Aug 2006 @ 16:18 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 15:30 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก


ความเห็น (5)

อ่านแล้วนึกถึงเพลงทะเลใจเลยค่ะ แม้ว่าทะเลจะไม่เกี่ยวกับฝนสักเท่าไหร่ ชีวิตก็เป็นแบบนี้อยู่เสมอ ขอเพียงมีศรัทธา กำลังใจ และตระหนักรู้อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเผชิญความโหดร้ายแค่ไหน เราก็ผ่านพ้นไปได้ค่ะ

บันทึกอ่านแล้วเพลิดเพลิน นึกถึงบรรยากาศที่เกิดขึ้นมากเลยครับ

--ความงดงามของฤดู-- 

ขอบคุณครับ 

บรรยายได้เห็นภาพมากคะ
อ่านแล้วชอบใจจังเลยคะ
ฝนตก อย่างนี้ ต้องระวังสุขภาพด้วยนะคะ
Vij
เขียนเมื่อ 

ระหว่างรอยต่อของ ก่อนฝนเยือน กับ ฝนเยือน เราเห็นสิ่งใด
ก่อนฝนเยือน มองเห็นการเปลี่ยนแปลงหลายต่อหลายอย่างมันเป็นปรากฎการณ์ทางธรรมชาติที่เป็นไป บางครั้งเงียบจนว่างเปล่า บางครั้งธรรมชาติได้หอบเอาพายุและเสียงคำรามของท้องฟ้าดังแข่งกันระงม เปรียบได้กับอารมณ์ของคนเราในขณะที่กำลังรอคอยการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง แต่สิ่งที่กายและใจรับรู้คือความร้อนอบอ้าวก่อนฝนเยือน อาจจะเป็นความร้อนใจของคนคอย
ฝนเยือน มองเห็นสายสนที่กระหน่ำตกลงมา ความรู้สึกร้อนอบอ้าวหายไป ความเย็นฉ่ำด้วยหยาดฝนเข้ามาแทนที่ ความเหน็บหนาวปะทะทั่วผิวกายและอาจจะเย็นเยือกจับจิตจับใจ ขึ้นอยู่กับความหนักเบาของฝนและระยะเวลาของการตก

ระหว่างมองผ่านสายฝนโปรยปรายเหล่านั้นเล่า เห็นสิ่งใด
มองเห็นความกดดันที่ปะทุออกมา สายฝนมากน้อยขึ้นอยู่กับความหนักเบาของเหตุการณ์ เป็นการปล่อยปล่อยชีวิตหลังถูกกดดันด้วยมวลต่าง ๆ ทางธรรมชาติ
มองเห็นความขาวสะอาดแห่งจิตใจ

ทุกคนต่างผ่านวันและคืน อย่างเปล่าดาย...หรือ ?
คืนวันที่เปล่าดาย...นั้นอยู่ที่เราเป็นคนกระทำ ทุกคนใช่จะเหมือนกัน และใช่จะเปล่าดาย...หากก่อนฝนตกเราได้ผ่านกระบวนการคิดอย่างมีสติเพื่อรับสถานการณ์และเมื่อฝนมาเยือนก็สามารถรับมือกับสายฝนที่กระหน่ำตกลงมา และจะรับรู้ผลอีกครั้งเมื่อฝนหยุด แต่คืนวันที่เปล่าดายเกิดขึ้นเพราะเราขาดสติ...ทำชีวิตให้เป็นเกมและล้อเล่นกับเกมชีวิตมากจนเกินไป ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าชีวิตไม่ใช่เกม จึงทำให้ที่ผ่านมาเป็นวันและคืนที่เปล่าดาย

รับรู้และเข้าใจเฉกเช่นบันทึก "ชีวิต"

yim_yim
เขียนเมื่อ 

เสียงฝน สายฝน อาจมืดครึ้มและกึกก้อง
แต่สามารถทำดวงตาจับจ้อง และจิตใจนั่นนิ่ง

ทำให้คิดถึงเรื่องราวในใจ
ขอบคุณที่มีสายฝนหล่นลงมา


ขอบคุณในเรื่องราวที่ทำให้นึกถึงสายฝน