คราวที่น้ำท่วมบ้านเมื่อ ๘ ปีกว่าที่ผ่านมานั้น  พวกเราชาวบ้านต่างตื่นเต้น หวาดกลัว เพราะเป็นน้ำท่วมครั้งแรก เด็ก ๆ สนุกที่ได้เล่นลุยน้ำ  ถนนมิตรภาพมีปัญหาในการสัญจรไปมา ภายหลังที่น้ำลดแล้วพวกเราต่างได้รับความเสียหายไปตาม ๆ กัน

         เรื่องที่แปลกนั่นคือมีสุนัขตัวสีน้ำตาอ่อน พันธุ์ thousond way (ขอยืมอาจารย์ขจิต)  ตัวหนึ่งเดินผ่านไปมา  และแน่ใจว่าไม่มีเจ้าของจึงเอาข้าวและน้ำใส่ภาชนะไปให้กิน  แต่ยังไม่กล้ารับเข้าบ้าน  เพราะไม่แน่ใจเรื่องความปลอดภัย  ต่อมาไม่กี่วันมีฝนตกในกลางคืนมันร้องครวญครางมาก   สงสารมันจับใจจึงหาลังกระดาษและเสียสละร่มคันหนึ่งไปทำที่นอนให้มันที่ต้นมะม่วงนอกรั้วบ้าน  มันจึงหยุดร้อง

        ภายหลังมันไม่ยอมไปไหน  และลองจับ กอด ลูบหัวมันได้  คาดว่าเคยเป็นหมาที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดี  จึงให้สัตวแพทย์มาฉีดยา   และตัดสินขออนุญาตคณะตัวป่วนรุ่นเล็ก ๆ พามันเข้าบ้าน  แม้ว่าจะไม่ได้รับความยินยอมก็ตาม  แต่ฉันก็พามันผ่านด่านเข้ามา  ให้พักอาศัยหลับนอนด้านนอก  ส่วนเจ้าตัวป่วนอยู่ด้านใน  เช้ามาก็ถูกเจ้าตัวป่วนวุ่นวายอยู่เสมอ ๆ

        ฉันตั้งชื่อให้มันว่า "หลง" มีผู้มาเพิ่มเติมให้ว่า "เฉินหลง" บ้าง  และมันก็สามารถจำชื่อใหม่ของมันได้  ตอนเช้าหากฉันเดินไปขึ้นรถประจำทางมันจะเดินไปส่ง  ยืนเป็นเพื่อนคอยจนกว่าฉันจะขึ้นรถแล้ว  และมันก็จะรอจนถนนว่างจึงข้ามถนนกลับบ้าน  ตอนเย็นก็จะคอยรับเหมือนรู้เวลา  หากฉันขับรถไปเองมันก็จะวิ่งตามไปจนกว่ารถจะเลี้ยวขึ้นถนนใหญ่  มันก็หันหลังเข้าซอยกลับ  เพื่อนบ้านบอกว่า "วันที่ฉันกลับช้า  จะเห็นมันวิ่งไปมาที่ปากซอย"  และเดินคอตกเข้าบ้าน

        นิสัยดี ๆ ที่น่ารักคือ "รักน้อง ๆ เจ้าตัวป่วน  เมื่อไม่มีคนยู่ในบ้าน  จะนอนเฝ้าบ้านไม่ออกไปไหน  อยากทำท่าออดอ้อนเหมือนตัวเล็ก ๆ  หากถูกลูบหัวบ้างก็จะกระโดดร่าเริง"   

       นิสัยกวน ๆ ก็คือ "แอบมองดูน้อง ๆ กินอาหารเม็ด  เมื่อเผลอก็จะรีบย่อง ๆ เข้าไปรีบ ๆ งับกินบ้าง  และย่องออกประตูไป  และอีกอย่างคือกลัวเสียงดังเช่นประทัดหรือฟ้าร้อง  ทำท่าอ้อนอยากเข้าไปในบ้าน  เมื่อเผลอก็เข้าไปนอนหน้าตาเฉยไม่ยอมออกง่าย ๆ " 

         หลังรู้ว่าชอบอาหารเม็ดก็จึงให้อาหารเม็ดกินด้วย   แต่กินได้ไม่นานก็เบื่อแล้ว  ไม่กินเศษผักหรือพริกที่ติดอาหาร  เพราะเพื่อนบ้านมักจะแบ่งอาหารมาให้ สิ่งที่ชอบคือ "ลูกชิ้น"  เมื่อมีลูกชิ้นมาฝากจะใช้ปากกลิ้งลูกชิ้นเล่นก่อนจึงจะกิน

         ความสามารถพิเศษคือ "ปีนรั้วบ้านได้  ขึ้นไปเดินอยู่บนกำแพงรั้ว  ก่อนกระโดดหนีเที่ยวในเวลากลางคืน  และกลับเข้าบ้านด้วยวิธีการเดิม  ชอบลงไปนอนแช่ในอ่างน้ำเป็นเวลานาน ๆ "

        นิสัยที่ไม่น่ารักคือ "ชอบไล่ขับรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์  แต่ไม่กัด  ทำท่างับ  ๆ ๆ ๆ  น่าหวาดเสียว"  เมื่อเรียกชื่อมันก็จะหยุดทันที  อบรมบอกกล่าวมันเสมอแต่มันไม่ยอมเชื่อฟัง  สัตวแพทย์บอกว่า "มันอาจโดนรถชนมาก่อน"

         มันเคยถูกคนเกเรไล่ขับจะทำร้ายมันมาถึงหน้าบ้าน  เพราะโมโหที่มันไล่ขับมอเตอร์ไซค์นั่นเอง   ตอนหลังนี้มันโดนทำร้ายมีบาดแผลเหมือนโดนเหล็กแหลมทิ่มแทงที่หัว  ฉันได้ใส่ยาให้มันและอบรมมันเหมือนที่เคย

        ฉันเจอมันครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ ๕ มกราคม ๒๕๕๔ ในตอนบ่าย  ทั้ง ๆ ที่แผลมันยังไม่หาย และไม่ได้กลับบ้านในคืนนั้น  ปกติจะเจอกันทุกเช้าเมื่อตื่นนอน  ฉันเฝ้ารอและออกติดตามมันทุกวันยังไม่มีวี่แวว  มันเคยหายไปอยากมากแค่เพียง ๒ วันก็กลับมาเอง  ตอนนี้ไม่ทราบว่ามันจะกลับมาอีกไหม  ...คิดถึงและห่วงใยมันจัง