เดือนนี้เป็นเดือนที่หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ มรณภาพ ซึ่งปีนี้ครบรอบปีที่ ๒๑ ในวันที่ ๑๗ มกราคม ๕๔ ทำให้ผมย้อนนึกถึงบทเรียนบทแรกที่ได้รับจากหลวงปู่

วันแรกที่นำอาหารไปถวายท่านช่วงเช้า ด้วยความเป็นเด็กชั้นประถมและถูกสอนมาว่าการจะเข้าหาพระสงฆ์ก็ต้องสำรวมและเรียบร้อย ซึ่งก็ถูกอยู่บางส่วนนะครับ แต่ถูกไม่หมด เพราะในบางสถานการณ์ก็ไม่จำเป็นต้องเรียบร้อยแต่ควรจะรวดเร็วมากกว่า

ขณะที่ผมค่อยๆเทข้าวออกจากปิ่นโตลงกะละมังข้าวที่หลวงปู่นั่งรอรับอยู่ที่หน้ากุฏิ ผมตกใจที่หลวงปู่พูดขึ้นมาว่า...

"แกจะถวายข้าหมดมั๊ย ถ้าหมดก็คว่ำมันลงมาเลย คนข้างหลังเขารออยู่เยอะแยะ" ...เมื่อสิ้นเสียงหลวงปู่ ผมก็คว่ำปิ่นโตเพื่อเทข้าวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบถอยออกมาเพื่อให้คนที่อยู่ต่อจากผมได้ใส่บาตรหลวงปู่บ้าง

แม้จะเนิ่นนานมาถึงทุกวันนี้แต่ผมก็ยังจดจำบรรยากาศและความรู้สึกในวันนั้นได้ดี เมื่อมาทบทวนดูก็เข้าใจและซาบซึ้งในสิ่งที่ท่านสอนโดยไม่สอนว่า....การจะทำอะไรก็ให้เราคำนึงถึงผู้อื่นด้วย ... สาธุ