แล้วความเป็นฉันล่ะ ในกรงใบที่ฉันกำลังอาศัยอยู่นี้ ฉันทำอะไรให้ใครได้ยิ้มบ้าง??

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันมีโอกาสไปเดินโต๋เต๋อยู่กลางเมืองกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของประเทศมาเลเซีย นอกเหนือจากการชอปปิ้งฉันเลือกที่จะไปเยี่ยมชมสวนนก KL Bird Park ว่ากันว่าที่นี่มีกรงแบบเป็นตาข่ายขึงที่ใหญ่ที่สุดในโลก และภายในสวนก็มีการตกแต่งให้ใกล้เคียงธรรมชาติให้มากที่สุด บ่อยครั้งฉันลืมไปว่าฉันก็กำลังอยู่ในกรงเดียวกันกับนกเหล่านั้น นกบางชนิดบินโฉบเฉี่ยวไปมาให้ผู้คนได้ชมอยู่ใกล้ๆ นกบางชนิดก็คุ้นเคยกับคนเสียจนมาเดินเล่นกินเฟรนซ์ฟรายกับเด็กๆ อีกด้วย เห็นแล้วชักเป็นห่วงสุขภาพทั้งคนและนก

สีสันสดใส สดสวย ความงดงามแห่งชีวิตที่ถึงแม้จะอยู่ในกรงของนกเหล่านั้นชวนให้คิดว่าจริงๆแล้วทุกวันนี้ฉันกับนกเหล่านั้นก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่เลย เราต่างอยู่ในกรงไม่ทางด้านร่างกายก็จิตใจ แต่ทุกๆวันเราต่างพยายามที่จะทำตัวให้คุ้นเคยกับกรงที่เราอยู่ ฉันทำตัวให้คุ้นเคยกับชีวิตที่ควรจะเป็นในกรอบนั้นเหมือนนกที่พยายามกินเฟรนซ์ฟรายด์ให้อร่อย แต่มันหาใช่ธรรมชาติที่แท้จริงของเราไม่

ก็ในเมื่อทั้งนกและฉันยังไม่อาจปลีกตัวให้เป็นอิสระจากพันธนาการทั้งหลายทั้งปวงนี้ได้ สิ่งที่ทำได้คือพยายามมีความสุขกับปัจจุบันขณะให้มากที่สุด สำหรับนกพวกนั้นอย่างน้อยกรงใบใหญ่ใบนี้ก็ให้ความปลอดภัยจากอันตรายจากหลายๆอย่าง และหากปรับตัวปรับใจได้ชีวิตนี้ก็เป็นสุขได้ตามอัตภาพเช่นกัน นกบางชนิดก็สร้างครอบครัวที่เป็นสุขในกรงใบใหญ่ใบนั้น

แม้จะอยู่ในกรง แต่ทว่าด้วยสีสันอันงดงาม ด้วยความเป็นนกของพวกเขาพวก เขาก็ยังคงสร้างความประทับใจ สร้างความสุข สร้างรอยยิ้มให้หลายต่อหลายคนที่ไปเยี่ยมชมเขาในวันนั้น...

แล้วความเป็นฉันล่ะ ในกรงใบที่ฉันกำลังอาศัยอยู่นี้ ฉันทำอะไรให้ใครได้ยิ้มบ้าง?? ฉันถามตัวเอง....

นำสีสันเพียงบางส่วนของสวนนก KL มาฝากนะคะ