เปล่านะ ไม่มีอะไรแค่อยากรวมไว้ในที่เดียวกัน
ไปแจมกะเขามา
http://gotoknow.org/blog/ruamrosbotkawi/414914#2296782
หิมะขาวพราวโพลนลมโหนห่ม
เพียงหนาวลมฤๅเท่าหนาวคิดถึง
คนไกลถิ่นร้าวรุกด้วยทุกข์ตรึง
ผ่านรำพึงว่าหนาวแสนยาวนาน
ต่างแผ่นดินถิ่นไกลในฟ้ากว้าง
คงเคว้งคว้างวุ่นว้าน่าสงสาร
ผ่านความกลัวทุกข์ท้อทรมาน
นับวันผ่านกว่าผันนั้นเชื่องช้า
เขาคร่ำครวญยากแค้นว่าแสนเข็ญ
ด้วยเหตุห่างเนื้อเย็นที่โหยหา
จึงหนาวหนักหนาวหน่วงดวงชีวา
หนาวอุราคิดถึงเธอจึงเพ้อความ
หนาวหิมะหนาหนักยังจักหาย
หิมะพ่ายหนาวนวลชวนเข็ดขาม
หวังถวิลปริญญาสง่างาม
นกขมิ้นจากสยามจึงจำยอม
เมื่อสมหวังดังหมายหายหนาวไหม
ที่เมืองไทยหนาวทุกข์ท้นจนผ่ายผอม
หนาวความชั่วทุรชนที่ปนปลอม
หนาวคิดถึงที่ตรมตรอมจะถูกเลือน

บรรยายภาพตามที่เห็น
กลางความหนาวสาวหนึ่งซึ่งคงหนาว
มองทรายขาวคลื่นเ้หทะเลฝัน
มองคล้ายคล้ายหัวหินถิ่นสัมพันธ์
ทะเลนั่นมองคล้ายหัวใจคน อิอิ
ที่เห็นยืนจดจ้องของหนึ่งสาว
ไม่มีหรอกความหนาวให้คิดถึง
เพราะพบพานนานเนิ่นเกินรำพึง
เพียงเก็บความซาบซึ้งสู่สายตา
(อิอิ หนาวไหนก็ไม่ได้แอ้มค่ะ...ชินซะแล้ว)