ล่วงเลยมาถึง 4 เดือนเลยทีเดียวครับ กับการได้เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล โดยเป็นหนึ่งในผู้ประสานงานโครงการ SHA ที่ทำหน้าที่เต็มกำลังกับการการนำเรื่องมิติจิตใจเข้าสู่แวดวงสาธารณสุข
และก็เป็น 4 เดือนที่แม้ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน เรียนรู้เยอะมากมายแค่ไหน (เพราะพื้นเพเดิมไม่ได้จบมาทางด้านสาธารณสุขเลย) หน้าที่เคยใสๆ จะสิวขึ้นบานตะไทแค่ไหน แต่ก็มีความสุขในใจนี้ทุกครั้ง เพราะสิ่งที่ผมได้ทำและเป็นส่วนหนึ่ง คือ สิ่งที่เป็นความงามและความหมายอย่างที่สุด และสร้างนิยามใหม่ในการพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล
ขอบคุณอย่างยิ่งจริงๆ ครับ ที่ สรพ. ที่รับเอาคนลั่นล้า ไม่น่าจะวิชาการอย่างผม เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการทำงาน
และขอบคุณอย่างมากมายจริงๆ ครับ ไม่ว่าจะเป็นคุณหมออนุวัฒน์ (ผอ.) แม่ต้อยที่รัก (อ.ดวงสมร บุญผดุง) คุณ Marion พี่พอลล่า (อ.วราภรณ์) พี่แอน (อ.ถนิมรัตน์) พี่ออย (อ.พัทธนันท์) พี่พรรณ (อ.สุภาพรรณ) พี่นุ้ย (คุณสุดารัตน์) และคนอื่นๆ อีกมากมาย ทั้ง สรพ. ที่ได้ประสิทธิประสาทวิชาที่ผมไม่เคยได้รู้มาก่อน กลายเป็นคนนึงที่ศรัทธาในความเป็น SHA ที่แม้จะขมหน่อยๆ ก็จริง แต่ก็เปรียบเสมือนเป็นยาบำรุงหัวใจชั้นดี ที่ทำให้ชุ่มชื่นและหอมหวลในหัวใจอย่างยาวนาน
รวมถึง ขอบคุณวิทยากร และตัวแทนจากโรงพยาบาลต่้างๆ อย่างยิ่งทั้งในโครงการ SHA 1 และ 2 ที่มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ไม่ว่าจะเ็ป็นในการประชุม SHA Network ตามภาคต่างๆ (ที่ผมได้ไป), Healing Environment, SHA Facilitator ทั้ง 2 รุ่น และ SHA Conference & Contest (ที่ผมได้ไปทำหน้าที่เดิน PR เวที Mini-Stage เป็นหลัก และก็ได้ฟังเรื่องราวดีๆ มากมาย) ที่ได้สอนให้ผมเรียนรู้เกี่ยวกับ SHA มากขึ้นอย่างที่สุดทั้งทางตรงและทางอ้อม
แม้ว่้าจะไม่ได้รับทราบความสำเร็จนี้ต่อ เพราะต้องขอจรลีกลับมาดูแลมารดา และเตรียมพร้อมจะเป็นแพทย์แผนไทยที่ดีในอนาคตต่อจากนี้ แต่สิ่งที่อยากเห็นสุดๆ (Love to See) และเป็นความฝันที่ต้องเป็นจริงแน่ๆ ในอนาคต คือ "SHA ทำให้ทุกโรงพยาบาลนั้น เป็นสถานที่ ที่มีความสุึขในทุกๆ ด้าน"
สุดท้ายสำหรับผม
"ใจไม่ด้านพอ เชิญใส่เสื้อแดงห้อยตัวโชว์พุงลงตึกหนีตำรวจไปเขมร ณ บัดนาว"
แต่
"ใจไม่ด้าน SHA จะยังอยู่กับผมตลอดไป"
ไว้พบกันใหม่ ถ้าได้มีโอกาส และเมื่อชาติต้องการครับ (^/\^)
ขอจบบันทึกสุดท้ายในบล็อก SHA ~เข็มขัดสั้น~ มา ณ ที่นี้ และอาจจะเจอกันใหม่ในบล็อกอื่นๆ กับบางมุมของเข็มขัดสั้น ในอนาคต
สวัสดีครับ
เสียดายจังเลยตัวเอง
ไปไหนเอ่ย...ฟังแล้วใจหายจัง
ดีครับ ระบบนี้ย่อมมีผลให้ผู้ป่วยมีความสุขไปด้วย
อะฮ้า มีคนหลั่นล้า ไม่วิชาการเหมือนเราด้วย อิอิ
เศร้า อ่ะ