ของขวัญแด่ลูกชาย…จากพ่อคนหนึ่งในห้วงจักรวาล

 

พระอาทิตย์ยิ้มพรายทักทายวันใหม่

ฝูงนกร้องเพลงขับขานกังวานเสียงดนตรี

เสียงใบไม้ร้องเพลงมโหรี

 

ลูกชายมากราบแทบเท้า

มอบการ์ดวันพ่อที่ขะยึกขะยือและเปรอะเปื้อน

พ่อมองเห็นสิ่งมหัศจรรย์

ความเพียรของอักษรแต่ละคำงดงามสดใสเหมือนน้ำค้างพิสุทธิ์

บันทึกจดจำในทุกอณูของหัวใจ

 

หมอกเอ๋ย...กอดลูกไว้แน่นแน่น

 

พ่อไร้ของขวัญเปี่ยมค่าดุจแก้วแหวนเงินทองอันใดมอบแด่ลูก

ขอให้ศีลให้พรและเป่ากะหม่อมบางบาง

 

ให้เจ้ามีแสงสว่างดั่งพระอาทิตย์ยามกลางวัน

มีหิ่งห้อยส่องแสงนำทางยามราตรี

เบิกบานราวดอกทานตะวันทนทานต่อแสงแดดแผดร้อน

กรุ่นหอมอบอวลด้วยดอกราตรีเหมือนชื่อแม่ของเจ้า

 

ให้เป็นคนดีและมีดอกไม้ให้แผ่นดิน

ให้เป็นศาลาพักกายาแด่ผู้สัญจรเหมือนชื่อของเจ้า  ‘ ทิมดาบ ’ *

 

ก้อนเมฆวิ่งไล่ตามดวงอาทิตย์ทอแสงสีเหลืองแล้ว

พ่อเห็นดอกไม้และแสงสว่างอันรำไรของลูก

ดอกทานตะวันท้าแสงแดดแผดร้อนแย้มยิ้มละมุนให้พ่อแล้ว...ที่รัก

 

 

*        ทิมดาบ หมายถึง  ศาลาที่ประทับชั่วคราวของพระราชา ,                             

                                  ที่พักของทหารรักษาการณ์ , พลับพลา

                                  แรงบันดาลจากหนังสือเรียนภาษาไทย ชั้นมัธยม ๓

                                  เรื่อง ‘ขุนช้างขุนแผน ’

 

**      ปัณณพัทธ์ หมายถึง  ปัณณ = หนังสือ     พัทธ์ = ผูกพัน 

                   

 

***    บทกวีว่างเปล่า

          Full  House ...ภูเขียว.... ๓  ธันวาคม ๒๕๕๓