ราวห้าทุ่มเศษๆเมื่อคืนนี้  ได้รับโทรศัพท์พร้อมเสียงสะอื้นร่ำไห้จากศิษย์เก่าแสนดีที่เริ่มชีวิตการทำงานได้ไม่นาน  ครั้งนั้นผู้เขียนยังได้รับเชิญไปร่วมแสดงความยินดีกับเธอถึงที่ทำงานที่ดูเหมือนจะอบอุ่นยิ่งนัก.

 



ภาพจากอินเทอร์เน็ต

 

          วันนี้องค์กรแห่งนั้นกำลังทำให้เธอร้องไห้  เรื่องราวต่างๆผ่านการระบายจากปากของเธอถึงความไม่ซื่อตรงระหว่างเพื่อนร่วมงาน  การแก่งแย่งชิงดีที่ทุกคนพร้อมจะเหยียบบ่าเพื่อนขึ้นไปเพื่อให้ได้ลาภยศสรรเสริญและทุกสิ่งที่ต้องการ  เฮ้อ..ฟังไปรู้สึกเครียดนิดๆ นึกในใจว่าสังคมทุกวันนี้เป็นสังคมที่คนดีๆมักเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสมอ สิ่งที่ผู้เขียนได้ปลอบโยนให้แง่คิดกับศิษย์ไปในห้วงเวลานั้น มีดังนี้ค่ะ 

  "ศิษย์รัก..ไม่มีกฏกติกาใด
บ่งบอกไว้ว่า..คนดีจะต้องสมหวัง...
บางครั้ง..เราอาจเสียใจ
กับความไม่ซื่อตรงและความไม่จริงใจของคนบางคน..
เราอาจมีสิทธิ์ที่จะสงสัยว่า.. 
ในเมื่อเราซื่อตรงต่อเขา แต่ทำไมเขากลับไม่ซื่อตรงกับเรา
เรามีสิทธิ์..ที่จะเจ็บปวด..คร่ำครวญ 
แต่ในที่สุด..ก็ต้องเข้าใจ
ว่าพื้นฐานชีวิตของคนแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน 
เราอาจผิดหวังในวันนี้.. แต่เขา..  จะต้องผิดหวังตลอดไป 
ด้วยเพราะเขา..ไม่อาจที่จะนับถือตัวเองได้แม้เพียงนิด"

ท้ายที่สุด..ครูอยากจะบอกเธอว่า.. 
"ถ้าเราเป็นเพื่อนที่จริงใจ 
เราก็ย่อมเหมาะสมกับคนที่จริงใจ
อย่าเกลียดชังเพื่อนจอมปลอม
แต่จงอย่าให้ใจเขาอีกต่อไป"...

 

 



          แล้วท่านละคะเคยพบเจอเรื่องราวเช่นนี้บ้างไหม แล้วท่านทำอย่างไรคะ ขอเชิญทุกท่านมาร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ.