...ผมยืนยิ้มมองด้วยใจ อีกใจหนึ่ง ใจที่เห็นได้กว้างกว่า ลึกกว่า

...เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา บริษัทจัดให้มีงานเลี้ยงขอบคุณพนักงานทุกคนที่ช่วยกันทำKPI และ INV.ได้สูงสุด เป็นสถิติใหม่

...ตั้งแต่ผมมีอาการเหนื่อยๆ และพบว่าเป็นไวรัส..ชนิดซี ผมก็ไม่อยากเข้าร่วม ใจหนึ่งคิด แต่อีกใจก็จะขอสู้ มันขัดแย้งกันอยู่ตลอด

...ผมได้กำลังใจจากกัลยาณมิตรมากมาย ทำให้ผมจะต้องสู้ ผมตัดสินใจเข้าร่วมกิจกรรมเอาชนะใจที่มันคอยรั้งไม่ให้ไปจนได้

...ช่วงกลางวันมีการปลูกป่าที่บางปู ผมลงไปลุยปลูกไม้ชายเลน จนได้แผลมาหนึ่งแผล ไม่เจ็บมาก แต่มีความสุข สุขที่ได้ลุย

...ช่วงกลางคืนงานเลี้ยงครึกครื้นอย่างที่งานเลี้ยงทั่วไปจะพึงมี เหล้า เบียร์ อาหารการกินเยอะไปหมด

...ผมมองดูความเมามายของผู้คนที่ดูเหมือนจะมีความสุข แต่ผมคิดว่าผมน่าจะสุขกว่า เหมือนผมถอยออกมามองพวกเขาอยุ่ข้างนอก ดนตรีบรรเลง หางเครื่อง นักร้อง เสียงหวีดร้องอื้ออึง

...ผมยืนยิ้มมองด้วยใจ อีกใจหนึ่ง ใจที่เห็นได้กว้างกว่า ลึกกว่า

...เห็นสมมติ มากมายที่ทุกคนต่างแสดงออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวและโดยที่รู้ตัว

..............................................................................................................................

...ขอบเจ้าไวรัส...ซี

...ขอบคุณกำลังใจจากทุกๆท่านที่ให้มา

............................................................................................................................

...คืนนั้นผมได้รับรางวัล Director award ที่เซอร์ไพส์มากๆ สำหรับผลงานทีมดีเด่น

...ทำให้ผมนึกถึงกำลังใจที่ทุกๆท่านให้มาอีกครั้ง

ขอบคุณด้วยใจจริง...