วันที่2 ของการเดินทาง แม่ตื่นแต่เช้าถามหานาฬิกาเวลา 3 am. คือ 2 am. เมืองไทย ประมาณ 6 โมงเช้ามีบริการโทรศัพท์โทรปลุก
เดินลงลิฟท์แม่บอกโรงแรมนี้มีลิฟท์สวยที่สุด
ห้องอาหารเช้ายังไม่เปิดเดินไปรับอากาศด้านนอก อุณหภูมิ 20 องศาสบายๆผู้หญิงนั่งคุยด้านในบอกอากาศหนาว กลุ่มผู้ชายยืนคุยกันด้านนอก
ขึ้นรถเวลา 8.08 ขึ้นรถมารอไกด์เช็คกุญแจ สักพักตั่วกิ๋มไปห้องน้ำ คนขับรถไปสูบบุหรี่ ซากู๋เดินไปสูบบุหรี่บ้าง ตั่วกู๋บอกว่าต่างต่างเดินดีมัง...ฮา ไกด์เฮ่ะเยงี๊ยง บอกว่าระยะทางถึงซัวเถา 600 km ใช้เวลาเดินทาง 4 ชม. แนะนำคนขับรถชื่อจัง จะอยู่กับพวกเราในช่วงที่อยู่ในจีนแผ่นดินใหญ่ รถคันใหม่สีขาวเลขที่เบียนรถ 2186
วันนี้ต้องเดินทางไกล ไปซัวเถา ถ้าต้องการเข้าห้องน้ำสะอาดให้บอกล่วงหน้าครึ่งชั่วโมง ตั่วกู๋ทำข้อตกลงกับคนขับรถและไกด์ จะจอดรถทุก 1 ชม.ในระหว่างเพื่อเข้าห้องน้ำ 1ครั้ง
ช่วงเข้าห้องน้ำ แวะซื้อของและตั่วกู๋ซื้อมะขามป้อม ปริมาณประมาณ ขนาดบรรจุ 250 ml ราคา 10 หยวน (46 บาท) แจกคนละ 1 เม็ด รสชาติดีไม่ฝาด ชุ่มคอ ใส รับรู้สรรพคุณแก้ไอ
ไกด์มีเรื่องเล่ามากมายเป็นภาษาจีนแต้จิ๋วผู้เขียนฟังได้แต่ไม่ค่อยรู้เรื่อง เนื่องจากไกด์จะพูดภาษายากเล่นคำ.... ระหว่างทางมีผ่านทะเลกว้างใหญ่มาก จูไห่เป็นเกาะ ไกด์เล่าเรื่องไปเรื่อยๆ เล่าว่าในสมัยซูสีไทเฮา มีเรื่องเล่าของเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองชื่อนิ้มเจ็กฉื้อเผาเรือฝิ่นที่จูกัง นิ้มเจ็กฉื้อเป็นคนจนปลูกดอกไม้เก่งมาก มีพ่อบุญธรรมนำไปเลี้ยงดูส่งเสียให้เรียนจึงมีความรู้สูงมีหน้าที่การงานที่ดี ตรวจคนเข้าเมือง สมัยนั้นคนฝรั่งนำฝิ่นเข้าเมือง นิ้มเจ๊กฉื้อเห็นว่าจะเป็นภัยต่อประชาชน จึงทำลายแต่ไม่ได้เอาไปเผาไฟแบบในเรื่องเล่าหรอก เพราะจะดูเอิกเกริกและเป็นอันตราย แต่ใช้วิธีขุดบ่อเอาฝิ่นที่จับได้ใส่เอาเกลือโปะด้านบน ให้น้ำทะเลเซาะละลายไปเรื่อยๆ การกระทำดังกล่าว ต่างชาติไม่ยอมจีนเลยต้องให้ ฮ่องกงแลมาเก๊าให้เขายึดครองอยู่นาน นิ้มเจ็กฉื้อถูกลงโทษ แต่ได้เสียชีวิตระหว่างเดินทางไปรับโทษที่ปักกิ่ง
ผู้เขียนถามตั่วกู๋ว่า ปลาในทะเลไม่ติดฝิ่นหรือ ตั่วกู๋ตอบว่าถ้ามีการโรยฝิ่นลงไปที่จุดใดปลาก็จะมามากมาย
ประมาณ 11.30 น.ถึงเวลาอาหารกลางวัน
ห้องอาหาร หมายเลข 208
เมนูกุ้งอร่อยมากทั้งแบบแกะเปลือกและไม่แกะเปลือก มื้อนี้ก็มีตับห่านอีก ผัดหัวปลาเก๋า ขาหมู ผัดคะน้า อาหารส่วนมากรสชาติเช็ง ถ้าเป็นภาษาไทยจะว่าอย่างไรดี "ใสสดชื่น" และมีเมนู ผัดมะเขือยาวอร่อยมาก ดูในภาพด้านล่างจานที่ติดกับของหวานซึ่งเป็นเผือกหิมะกับฟักทอง เผือกหิมะ(หิมะ-น้ำตาลหนาไปหน่อย)
อาม่าแข็งแรงมากเลยครับพี่มด แม่ผมไม่ยอมขึ้นลิฟต์แม่กลัว ฮ่าๆ เคยพาขึ้นบันไดเลื่อน แม่ร้องเฮ้ยๆๆ แต่เจอสุภาษิตนี้อึ้งเลยพี่
ทีเต็งอู่ลุยกง ตี่เอ๋อู่ไหหลกฮอง “บนท้องฟ้ามี ฟ้าแลปที่ปฏพีนี้มีไหหลกฮอง”
ไม่เกี่ยวกับคนไหหลำนะครับ รอดตัวไป ฮ่าๆ
คราวนี้บอกอัตราแลกเปลี่ยนมาเสร็จสรรพเลยนะครับ ภาพอาหารจีนสวยงามน่าทานมากเลย อาม่าคอเลสเตอรัลไม่เพิ่มหรือครับ
ขอบคุณนะคะทั้งสองท่าน ดร.ขจิต อ.โสภณ ตามมาเชียร์ตลอด ทำให้มีแรงเขียนต่อเรื่อยๆ เลยค่ะ แม่สุขภาพดีทุกอย่าง มีแต่เรื่องกระดูกที่โดยปกติก็ไม่เป็นไร คอยดูแลอย่าให้ใช้งาน หนักและนาน แม่ไปเที่ยวครั้งนี้แม่มีความสุขมากๆเลยค่ะ
คุณน้อง ดร.ขา พี่คงแปลแล้วไม่ค่อยเข้าท่า ประมาณว่า ท้องฟ้าสิ่งน่ากลัวคือฟ้าแลป ผืนดินคนไหหลกฮองเป็นคนดุ ชอบหยิบ ฉวยฉก ของผู้อื่น รวมทั้งการ ตี รัน ฟันแทง ด้วยค่ะ......ชื่อหมู่บ้านค่ะ ไหหลกฮอง เวลาจะไปปล้นจะเอาไม่ไผ่ลากใครได้ยินเสียงก็มารวมพลไปดักปล้นสดมภ์ค่ะ