และแล้วพวกเขาก็จากเราไป

วันนี้ก็คงเหมือนหลายวันที่ผ่านมากับการขึ้นเวรดึก

ต่อจากเวร ON Call ในช่วยบ่าย 

เหนื่อยไหม  เหนื่อยมาก

บางที่ หรือหลายที่เราก็อยากจะอยู่เวรให้มันน้อยๆ 

มีเวลาอยู่กับลูกให้มากขึ้น 

หัวหน้าบอกเราว่า อีกไม่นาน ความหวังของเราจะเป็นความจริงเมื่อ

พยาบาล  โครงการ 3,000 คน  จบการศึกษาในเดือนเมษายน ที่จะมาถึง  

ความจริงการอยู่โรงพยาบาลชุมชน   ในงานห้องฉุกเฉิน อาจไม่วุ่นวายนัก ในเวรดึก 

บางครั้งก็ ไม่มีผู้ป่วยมารับบริการจนถึงรุ่งเช้า เหมือนเช่นวันนี้ 

ราว 5 นาฬิกา  เศษ จึงมีเสียงรถบีบแตรหน้ารพ.  เรากับน้องสปริงตัวขี้นทันที

ผู้ป่วยเพศ หญิง เป็น CASE   GSW  ตามเคย   

แรกรับรู้สึกตัวดี พุดคุยถามตอบได้ดี..แต่เลือดออกค่อนข้างมาก

รีบรายงานแพทย์ ตาม พยาบาล  oncall  

ผู้ป่วยได้รับ O2 , เปิดเส้นให้สารน้ำ  stop bleed 

และตามด้วยเปิดเส้นให้อีกเส้นเพราะBleed, มาก จนเราเริ่มกังวลใจ

คนไข้ เริ่มมีอาการ Air hunger  

เรา เตรียม ET tube monitor EKG เอาไม้กระดานสอดหลังคนไข้

พี่เวรเปล และ แพทย์ ช่วยกัน สลับกัน CPR

แพทย์สั่ง adrenaline ทุก 3 นาที และยาอื่นๆ อีกมากมาย

สุดความสามารถตามความรู้ของแพทย์ น้องใหม่
 

เกือบ 2 ชั่วโมง กับความวุ่นวาย  ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จนได้พาผู้ป่วยขึ้นรถส่งต่อไปปัตตานี

พขร. ตั้งใจ ขับรถด้วยความเร็วสูง เล่นเอาเรากับน้องที่ไปด้วยเมารถตามๆกัน

ไปถึง โรงพยาบาลปัตตานี  ก็พบว่า ความวุ่นวายที่โรงพยาบาลปัตตานี

ไม่ได้น้อยไปกว่าที่เราที่วุ่นวายเลย 

เราและน้องสลับกัน บีบ Ambu  ,  PUSH เลือด แล้วต้องพาผู้ป่วย ไป  CT  ต่อ

เหนื่อย..แล้วก็เมารถพอสมควร 

แต่พอเราและน้องเตรียมพร้อมที่จะขึ้นรถกลับ ก็เห็น แววตาของญาติผู้ป่วย

กับเสียงขอบคุณที่บอกถึงความจริงใจ

มันเป็นเสมือนน้ำ เย็นถังใหญ่ที่ทำให้เรารู้ว่ามันมีพลังมากมาย  

ความเหนื่อยทั้งหมดหายไป

เรายิ้มให้อย่างให้กำลังใจ 

ความจริงแล้วความหวังที่มีเหลืออยู่สำหรับผู้ป่วยมีไม่มากแล้ว

ในวันรุ่งขี้น ญาติผู้ป่วยแวะมาหาเรา

พร้อมบอกเล่าเรื่องราวการจากไปของผู้ป่วย

ผู้ป่วยในสถานการณ์ รายแล้ว รายเล่าที่ผ่านมาให้เราช่วยเหลือ

เป็นเพียง ความพยายามที่เราอยากจะให้เขารอดพ้นความตาย

แต่รายแล้วรายเล่า ก็ผ่านมือเราไป อย่างไม่มีวันกลับมา นิรันด์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 พุมมาลี ผู้บันทึก