เมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสอบรมให้เด็กบนเขตพื้นที่สูงแห่งหนึ่งภายในเขตอำเภอเมืองจังหวัดแม่ฮ่องสอน ท่ามกลางความกังขาของหลายๆ คนว่าทำไมต้องอบรมให้เด็กกลุ่มนี้ เพราะเมื่ออบรมไปแล้วเค้าก็คงจะลืมเนื่องจากไม่ได้ใช้งาน แต่ก็มีบางคนที่สนับสนุนและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี อาทิเช่น ดร.จรูญ คำนวณตา ประธาสภาวิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน น้องวิธี เทอดชูสกุลชัย เว็บมาสเตอร์ของเว็บเด็กสามหมอก คุณจิตรติมา ศรีวิเศษ คุณต้นอ้อซึ่งเป็นพีเจที่เว็บ Hilltribe และน้องชมพู ซึ่งผมไม่ทราบรายละเอียดมากนัก (ต้องขอขอบคุณทุกท่านมากๆ ครับ)
หลังจากการอบรมผ่านไป น้องๆ ที่มาอบรมรวมถึงคนอื่นๆ ที่ชุมชนนั้นก็อยากจะมาอบรมอีก แต่เนื่องจากว่ามีเด็กกลุ่มอื่นๆ อีก จึงไม่ได้อบรมซ้ำให้ จนกระทั่งผ่านไป 2 ปี จนผมลืมไปแล้ว
จนกระทั่งเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา มีการแข่งขันทางด้านคอมพิวเตอร์ของกลุ่มโรงเรียนประถมและมัธยมของโรงเรียนต่างๆ ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน และผมได้รับเชิญให้ไปเป็นคณะกรรมการตัดสินในครั้งนั้นด้วย
ซึ่งผมได้พบว่า ในการแข่งขันนั้นมีเด็กที่เข้าค่ายกับผมเมื่อสองปีที่แล้วเข้าร่วมแข่งขันทำการ์ตูนอนิเมชั่นด้วย
จำได้ว่า วันแรกที่เข้าค่าย เด็กคนนี้ยืนขึ้นมาพูดด้วยเสียงที่ไม่ชัดเจนเพราะไม่กล้าพูดสักเท่าไร ออกจะสั่นๆ ด้วยความกลัว
นอกจากนั้นในการอบรมจะต้องคอยดูแลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ เนื่องจากไม่กล้าแม้แต่จะจับเมาส์ (ในกลุ่มที่เข้าค่ายมีทั้งเด็กที่มาเรียนในเมืองอยู่แล้ว และเด็กที่ไม่ได้มาเรียนในเมือง เด็กที่อยู่บนนั้นจะต้องดูแลเป็นพิเศษเนื่องจากไม่กล้าที่จะทำอะไรเลย) บางครั้งที่เพื่อนๆ แอบทำให้ แต่พอผมจับได้ก็จะให้ทำใหม่ ให้คลิกด้วยตนเอง พร้อมทั้งสอนเพื่อนๆ ในห้องไปด้วย ว่า "ถ้าเรารักเพื่อนเราต้องช่วยเพื่อน เพราะการช่วยเพื่อนเป็นสิ่งที่ดี แต่เราต้องรู้จักการช่วยเพื่อนที่ถูกวิธี ถ้าเราช่วยโดยการทำให้เพื่อน เพื่อนจะทำได้ไหม แน่นอนต่อไปเพื่อนก็จะทำไม่ได้อยู่อย่างงี้ เพราะเราคอยทำให้เพื่อนตลอด ถ้าเรารักเพื่อนจริง เราจะต้องช่วยเพื่อนโดยการบอก โดยการสอน เพื่อที่เพื่อนจะได้ทำได้"
ผลจากการอบรมในครั้งนั้นบอกได้เลยว่า ผลไม่ได้ออกมาเลิศหรู ถึงขั้นที่ว่าเด็กจะสามารถทำอะไรได้คล่อง จำหรือทำอะไรได้ทั้งหมด เด็กที่อบรมก็รู้เพียงพื้นฐานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ การตั้งค่าพื้นหลัง ตั้งวันที่และเวลา Screen Saver , Paint , Microsoft Word , Microsoft Powerpoint เท่านั้น แต่รู้แค่พื้นฐาน แค่พอใช้ได้
แทบไม่น่าเชื่อ ว่าผมจะได้พบกับเด็กอีกสองคนนี้อีก และที่สำคัญพบในลักษณะของตัวแทนของโรงเรียนที่เข้ามาแข่งขันสร้างการ์ตูนอนิเมชั่น
และที่สำคัญ สามารถคว้ารางวัลกลับไปได้ด้วย โดยไม่มีผู้ได้เหรียญทอง มีผู้ได้เหรียญเงิน 2-3 โรงเรียน มีเหรียญทองแดงบ้าง และไม่ได้เหรียญบ้างก็มี แต่เด็กสองคนนี้ได้เหรียญเงิน ซึ่งถือว่าดีมากๆ แล้ว
ไม่น่าเชื่อ ว่าจากเด็กที่ไม่กล้าแม้แต่จะจับเมาส์เมื่อ 2 ปีก่อน และเป็นเด็กที่ไม่ค่อยได้จับคอมพิวเตอร์ และห่างไกลจากเทคโนโลยีจะสามารถแข่งขันและคว้ารางวัลมาได้ ไม่ต่างจากเด็กในเมือง ซึ่งในการแข่งขั้นครั้งนั้นเด็กในเมืองบางโรงเรียนกลับไม่ได้รางวัลซะด้วยซ้ำ
นี่เป็นข้อยืนยันว่า "เค้าจะมีคอมพิวเตอร์หรือไม่มี เค้าจะได้ใช้คอมพิวเตอร์หรือไม่ได้ใช้ ไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่ที่สำคัญ ได้ให้โอกาสเค้าแล้วหรือยัง"
ปล. การเข้าค่ายของผมไม่ใช่มีแต่เรียนคอมอย่างเดียวนะครับ เข้าค่ายครั้งนึงจะมีทั้งคอม ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรม ซึ่งแล้วแต่ ว่าแต่ละค่ายเตรียมอะไรได้ โดยจะมีอีกครั้งในเดือนมีนาคมที่จะถึงนี้แหละครับ
