ท่านผู้อ่านเคยไปดอนหอยหลอดมั้ยครับ แหล่งท่องเที่ยวนี้ได้มีการพัฒนาขึ้นมากจากสมัยก่อน แต่การพัฒนาก็แลกกับความเสื่อมโทรมของธรรมชาติที่เกิดขึ้นถ้าการบริหาร จัดการของผู้ที่รับผิดชอบไม่มีประสิทธิภาพพอ
ร้านอาหารที่ผุดขึ้นมาอย่างมากมายตามริมหาดย่อมส่งผลกระทบต่อปริมาณน้ำเสียที่เพิ่มมากขึ้น ความแออัดของนักท่องเที่ยวและพ่อค้าแม่ค้าในวันหยุด การแย่งกันกิน แย่งกันใช้ แย่งกันซื้อ แย่งกันจอดรถ (Carrying Capacity) นี่คือตัวอย่างของผลกระทบ ที่เกิดจากการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวในทุกๆที่ แต่สิ่งที่ผมจะนำเสนอต่อท่านผู้อ่านในวันนี้มีความเกี่ยวพันกับสิ่งที่ผม เกริ่นไว้น้อยมาก
ท่านผู้อ่านบางท่านไม่ได้รับประทานหอยหลอดมานานเท่าไหร่แล้วจำได้มั้ยครับ สำหรับผมก็เกือบ 10 ปีแล้ว เพราะอะไรหรือครับ ก็เพราะว่าหอยหลอดมีราคาแพงและหายากขึ้นทุกวัน
เมื่อเร็วๆนี้ผมได้พูดคุยกับหัวหน้าชมรมอนุรักษ์หอยหลอดทำให้ได้รู้ว่าสมัยก่อนหอยหลอด ในบริเวณนี้เยอะมากวัดได้ประมาณ 20-200 ตัวต่อตารางเมตร เนื่องจากดินเลนในบริเวณนี้มีความอุดมสมบูรณ์สูงเพราะแม่น้ำแม่กลองได้พัดพาเอาธาตุอาหารจากต้นน้ำสู่ปลายน้ำและออกทะเลที่นี่ บริเวณนี้จึงเป็นที่สะสมธาตุอาหารเหมาะสำหรับการอนุบาลและหลบภัยของสัตว์น้ำที่ยังไม่โตเต็มวัย อีกทั้งสมัยก่อนป่าชายเลนในบริเวณนี้ยังมีอยู่มากมายแต่ทุกวันนี้ป่าชายเลนหายไปเกือบหมดแล้วเนื่องจากการทำนากุ้ง อีกสาเหตุหนึ่งก็คือการทำเกษตรเคมีที่ต้นน้ำทำให้มีการสะสมของสารเคมีที่บริเวณปลายน้ำด้วย ส่งผลให้เกิดความเป็นพิษทางด้านสิ่งแวดล้อมที่มีผลต่อการเจริญเติบโตของหอยหลอดและการสะสมพิษ จำนวนหอยหลอดในบริเวณนี้ที่วัดได้ในปัจจุบันเหลือแค่หนึ่งตัวครึ่งต่อตารางเมตรเท่านั้น
แต่สาเหตุที่ผมได้กล่าวมาข้างต้นยังไม่รุนแรงเท่ากับการจับหอยหลอดที่ผิดวิธีครับ ในสมัยก่อนจะจับโดยใช้ไม้แยงเข้าไปในรูหอยหลอดแล้วขุดจับ ต่อมาก็พัฒนามาเป็นใช้ปูนขาวหยอดรู แต่ที่ร้ายกาจก็คือการใช้โซดาไฟสาดไปทั่วบริเวณหาดเลนทำให้หอยหลอดและสัตว์น้ำที่อยู่ในบริเวณนั้นตายกันเกลื่อนทั้งตัวโตเต็มวัยและตัวเล็กๆ ที่น่าเสียใจก็คือหอยตัวเล็กๆจะถูกทิ้งไว้เนื่องจากขายไม่ได้ราคา จากการผลิตที่ไม่สมดุลย์กับการจับนี่เองทำให้หอยหลอดในบริเวณนี้เกือบสูญพันธุ์แล้วครับ
บางท่านอาจจะแย้งผมว่าที่ดอนหอยหลอดมีหอยหลอดขายเยอะแยะ แต่ท่านเชื่อมั้ยครับว่าที่ท่านเห็นนั้นมาจากแหล่งสมุทรปราการทั้งนั้น
วันนี้ท่านรับประทานหอยหลอดหรือยัง
