การเรียนของชาวมันนิ ทำให้เด็กได้เรียนรู้สิ่งภายนอก
แต่ไม่ใช่คำตอบของวิถีชีวิต
ด้วยในกลุ่มเด็กที่บ้านทับทุ่ง เด็กของชาวมันนิได้มีโอกาสเข้าเรียนที่โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์พัทลุง จำนวน 2 คน คนแรกคือ น้องปอย ที่เรียนจบในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 แล้วก็กลับมาใช้ชีวิตที่เหมือนชาวมันนิเหมือนเดิม แต่สิ่งที่แตกต่างคือการแต่งตัว การเท่าทันกับคนเมือง แต่วิถีวชีวิตไม่ใช่คำตอบของมันนิ
คนที่สองที่บ้านทับทุ่งเข้าเรียนที่โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์พัทลุงเหมือนกัน แต่จบแค่ ป. 6 พออ่านออกเขียนได้ก็กลับมาใช้ชีวิตมันนิเหมือนเดิม แต่สิ่งที่แตกต่างคือ การจัดทับที่นอนที่สะอาด เสื้อผ้า สะอาด แม้แต่กระเป๋าการเดินทางก็สะอาด สอนให้ทุกคนในสมาชิก ได้รู้จักการรักษาอนามัย การอาบน้ำ และแม้แต่เสื้อผ้า ดูสะอาด ซักเป็นราวตากอย่างเป็นระเบียบ
การแต่งตัวของปอย ได้รับสิ่งต่างๆจากในเมือง ตั้งแต่การใส่รองเท้า ถุงกางเกง ใส่เข็มขัด ใส่สร้อยคอ
เสื้อผ้า ที่พับเสื้อผ้าในกระเป๋า เป็นอย่างดี ซึ่งได้รับการเรียนรู้จากโรงเรียนประจำ
เสื้อของสมาชิกในกลุ่มทับทุ่ง มีการซักเสื้อผ้าอย่างสะอาด ตากแดด เพื่อเป็นการฆ่าเชื้อโรค และทำให้เสื้อผ้าแห้ง
เด็กที่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ บางอย่างก็นำมาใช้ในชีวิตประจำวัน
ทำเป็นอย่างให้สมาชิกในกลุ่มได้เห็น
โดยเฉพาะเรื่องอนามัยตนเองของชาวมันนิ