"ดีจังครับ กตัญญูต่อสิ่งของบ้าง" "กตัญญูต่อส่ิงของเช่นคนเก่าๆเขาให้เด็กกราบหนังสือเรียน

มีความกตัญญู-3

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                “ดีจังครับ กตัญญูต่อสิ่งของบ้าง” “กตัญญูต่อสิ่งของ เช่น คนเก่าๆ เขาให้เด็กๆ กราบหนังสือเรียน หนังสือธรรมะ บางคนก็เอาไม้คานหาบของ รถคันแรกที่เคยใช้สมัยยากจนเอามาปิดทองกราบไหว้ นอกจากจะรำลึกถึงคุณของสิ่งของเหล่านั้น ยังเตือนใจว่า อย่าเกียจคร้านเดี๋ยวจะลำบาก” “หลวงปู่เล่าอีก” “วันนี้ฉันเล่าฟรี แต่ต้องจิบน้ำชาแก้คอแห้งก่อนเว้ย” “ครับดีครับ” “ครั้งก่อนโน้น” “ก่อนไหนครับ” “เอ้ยไอ้นี่ขัดคอจริงเดี๋ยวไม่เล่าเลย” “นิมนต์ครับหลวงปู่” “กวางตัวหนึ่งหนีนายพรานหลบใต้ต้นไม้ นายพรานวิ่งตามมาแต่มองไม่เห็น จึงวิ่งเลยไป กวางเห็นนายพรานไปแล้ว รู้สึกสบายใจ จึงเล็มใบไม้ใกล้ตัวไปเรื่อยๆ เป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ไม่นานนักนายพรานวกกลับมาอีกครั้ง มองผ่านช่องโหว่เห็นกวางจึงยิงกวางตาย นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า กวางไม่กตัญญูต่อใบไม้ที่ปกคลุมตนและเล็มเสียโล่ง จึงเป็นโทษแก่ตนเอง” “ผมชอบฟังหลวงปู่เล่านิทานธรรมะ ได้ประโยชน์ครับ” “เอ็งมันมีพื้นฐานมาแต่เด็ก ก็พอเข้าใจ และสนใจ”

 

                 เขาทำหน้างงๆ แล้วถามต่อว่า “พื้นฐานคืออะไรครับ” หลวงปู่กระแอมเสียงดัง แล้วกล่าวต่อ “พื้นฐานที่เคยฝึกตัวเองมา ตั้งแต่ชาติก่อนด้วย ตั้งแต่เด็กด้วย มันเป็นไปตามกรรม” “อย่างไรครับ” “กรรมคือการกระทำ คือทั้งคิดพูดทำ สิ่งใดก็ชินกับสิ่งเหล่านั้น คิดพูดทำทางดี ชินกับการทำดี ชีวิตมันก็เจริญขึ้น คิดพูดทำทางไม่ดี ชินกับการทำไม่ดี ชีวิตมันก็ต่ำลง” “ผมกลับมารับใช้พ่อแม่ยามท่านแก่เฒ่า ผมก็ต้องเจริญขึ้นแน่ จริงไหมครับ” “จริงซิ พระไม่เคยสอนผิดหรอก” “ผมเชื่อหลวงปู่ครับ”

 

                 เขาเหม่อมองเลยไปด้านล่าง หลังกุฏิหลวงปู่ หมาแก่ขี้เรื้อนกรัง นอนเก่าแกรกๆ โดยไม่สนใจสิ่งใด หลวงปู่กล่าวเบาๆ “คนเราต้องมีความยึดมั่นในสิ่งใดสิ่งสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นต้องเป็นความดีถูกต้องเที่ยงธรรม การเดินทางของชีวิตยาวนานการทำความดี ยึดมั่นความดี อดทนต่อสู้พากเพียร เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่ตายไม่เลิกทำความดีที่ยึดมั่น ต้องมีสิ่งยึดเหนี่ยว สิ่งนั้นคือความกตัญญู” “หลวงปู่เทศน์กัณฑ์กตัญญูได้แจ่มแจ้งดีมาก”