มัคคุเทศก์เล่าเรื่องสั้น"มดกับเมล็ดข้าวฟ่าง"

เกร็ดความรู้ระหว่างเดินทาง-8

โสภณ  เปียสนิท

.......................................

 

                กลับขึ้นรถคราวนี้ มัคคุเทศก์เล่าเรื่องสั้น “มดกับเมล็ดข้าวฟ่าง” ของดาวินชีให้ฟังอีกเรื่อง  “หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยว เมล็ดข้าวฟ่างเมล็ดหนึ่งหลุดร่วงลงสู่พื้นดิน ใกล้ ๆ รอยแยกระแหงของพื้นดินแห้ง เกษตรกรผู้เป็นเจ้าของไร่ไม่ได้เอาใจใส่เนื่องจากมันเป็นเพียงข้าวฟ่างเมล็ดเดียว ขณะที่วันเวลาผ่านไป ข้าวฟ่างบ่มเพาะตัวเองอย่างอดทนรอฝนตกลงมา เพื่อเปลี่ยนตัวเองเป็นต้นข้าวฟ่างต่อไป มดตัวหนึ่งพบเห็นเมล็ดข้าวฟ่างด้วยความบังเอิญ จึงตรงรี่เข้ามาคาบเพื่อนำกลับสู่รังเก็บไว้เป็นอาหารในฤดูหนาวอันทารุณที่กำลังจะมาถึง ข้าวฟ่างจึงร้องบอกมดว่า “นี่มดน้อย ไม่ใช่ว่าเรากลัวการเป็นอาหารของท่านดอกนะ แต่ว่า ถ้าท่านทิ้งเราไว้ตรงนี้ เมื่อฤดูฝนหน้ามาถึง เราจะเติบโตงอกงามผลิดอกออกผลมีอาหารให้ท่านได้เก็บกินมากมาย ท่านจะว่าอย่างไร” มดได้คิดและปล่อยเมล็ดข้างฟ่างไว้ดังเดิม ปลายฤดูฝนต่อมามดมีอาหารให้ขนกลับรังเก็บไว้กินมากกว่าเดิมนับร้อยเท่า”

 

                นิทานเรื่องนี้สอนว่า ผู้มีปัญญาสามารถ “ใช้วิธีอดเปรี้ยวไว้กินหวาน” สร้างประโยชน์แก่ตนและผู้อื่นได้

 

            มาเที่ยวถึงอิตาลีครั้งหนึ่งในชีวิต หากไม่ได้เขียนถึงประวัติของ “ดาวินชี” ไว้สักเล็กน้อย เหมือนว่าจะไม่ได้มาเที่ยวเมืองโบราณแห่งนี้ หากถามว่าอัครศิลปินสองคนคือไมเคิลและแองเจลโล่ใครมีชื่อเสียงมากกว่ากัน ผมคงตอบได้แต่เพียงว่าดังพอ ๆ กัน