เป็นเรื่องที่บีบคั้นใจอย่างยิ่งในความรู้สึกของความเป็นเพศแม่ด้วยกัน...ที่ได้ทราบข่าวของน้องพยาบาลที่เสียชีวิตจากการคลอดลูกอย่างที่เหตุการณ์ไม่น่าจะเกิดขึ้นในบ่ายวันหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นวันที่ยินดีของการได้เกิดและต้อนรับชีวิตแห่งหนึ่งดวงจิตที่กำเนิดออกมา...

กระบวนการช่วยฟื้นคืนชีพดำเนินไปเป็นชั่วโมง ระหว่างการยื้อหยุดความเป็นกับความตาย...

วันราชการ...ในช่วงกลางวัน และในโรงพยาบาลที่มีความพร้อมอย่างมากมาย แต่น้องพยาบาลต้องดับสิ้นชีวิตด้วยความคาดไม่ถึง...

วันนี้...ข้าพเจ้าและน้องๆ ในที่ทำงานเราไปคารวะศพ...รุ่นน้องพยาบาลท่านนี้ในหมู่บ้านที่ห่างตัวเมืองไปไม่ไกลนัก ลูกสาวคนโตของเธออายุเพียงสองขวบ ส่วนคนเล็กนั้นยังอยู่ในห้องไอซียูเด็ก..

สภาพ...ของภาพเบื้องหน้าเรานั้น ทำให้จิตของข้าพเจ้าไหวยวบอ่อนลงด้วยความสงสาร

เหตุ...ที่ไม่น่าถึงพร้อมต่อความตาย แต่ก็ตาย

เป็นอะไรที่เราคาดไม่ถึงเสมอ

ไม่อาจรู้ได้ว่าความตายนั้นจะมาถึงได้เมื่อไร

ความเงียบ...ปรากฏขึ้นในรถระหว่างที่เรานั่งกลับมา

ข้าพเจ้า...ได้แวะไปที่ห้องไอซียูเด็ก ขอโอบอุ้มลูกสาวตัวน้อยของเธอมาไว้แนบอก เธอหลับไปด้วยใบหน้าที่สงบอย่างไม่อาจรู้ได้ว่าสัมผัสไออุ่นของผู้เป็นแม่ที่ให้กำเนิดนั้นเป็นเช่นไร... เรานั่งโอบอุ้มกันอย่างเงียบๆ สักพัก

ความปรากฏ...แม่ของเธอได้ให้กำเนิดเธอ หน้าที่ของแม่สิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปเธอจะต้องเผชิญโลกนี้ด้วยตัวของเธอเองพร้อมกับธรรมชาติรอบด้าน เธอไม่อาจที่จะได้สัมผัสรสแห่งความรักของแม่ แต่...แม่ของเธอก็ได้ทิ้งร่องรอยแห่งความรักไว้ให้ในลมหายใจของเธอ...สาวน้อย...

ขอให้ดวงจิตดวงวิญญาณของน้องพยาบาลไปสู่สุขคติ อย่าได้ห่วงหรือกังวลอาลัยในลูกน้อยของเธอเลย เธอได้ทำหน้าที่อย่างสุดกำลังความสามารถของเธอที่สุดแล้ว พึงปล่อยวาง...และนำดวงจิตไปสู่สุขคติภูมิเถิด

 

ขออุทิศบุญต่อดวงจิตผู้เป็นแม่

น้องอุบลวรรณา ศรีมันตระ

๘ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๓