ความห่วงใยของแม่ที่มีต่อลูกนี้ พรรณาไม่ได้จริงๆ และบางครั้ง ก็มองเหมือนโง่ๆด้วยซิ

   เหตุการณ์หนึ่งที่ผู้เขียนยังจดจำได้แม่นยำ ทั้งที่วันเวลาผ่านไป 24 ปีมาแล้ว

บ้านพักของผู้เขียน คือบ้านของทางราชการ ที่สร้างไว้ให้เจ้าหน้าที่ประจำสถานีอนามัยได้พักอาศัย ห่างจากบ้านไปสัก 200 เมตร จะมีร้านค้า เป็นห้องแถวขายของจิปาถะ มีทั้งของกิน ของเล่นเด็ก ลูกชายของผู้เขียนเพิ่งจะมีอายุได้ราวๆ 4 ขวบ จะเดินไปหาเพื่อนบ้าง ซื้อขนมบ้างจนเคยชินเกือบทุกวัน  ใครๆก็รู้จักลูกหมออนามัยเป็นอย่างดี

 วันหนึ่ง เกิดพายุฝนขึ้นมากระทันหัน ทั้งฟ้าลั่นเปรี้ยงปร้าง ฝนลงเม็ดโตๆ แต่ยังไม่ถี่นัก เพราะลมแรงเหลือเกิน ท้องฟ้ามืดครึ้มทันใด ที่น่าตกใจ ลมพายุย่อยๆนั้น ได้พัดเอาสังกะสีบ้านใกล้ๆแถวนั้น ปลิวไปหลายแผ่น ดูฉวัดเฉวียงบนท้องฟ้าน่ากลัว

  แต่สิ่งที่ผู้เขียนกลัวนั้น ไม่ใช่แค่ลมพายุและบรรยากาศ แต่ลูกชายผู้เขียนยังกลับไม่ถึงบ้านเลย น่าจะอยู่ที่ตลาด หรือกำลังจะเดินกลับบ้านกันแน่นะ แล้วจะรู้ไหม ว่าขณะนี้ มีสังกะสีปลิวอยู่ในท้องฟ้าหลายแผ่นเหลือเกิน ตามประสาเด็ก ถ้าเกิดกลัว ก็ต้องหาแม่ กลับไปหาแม่ แล้วจะทันระวังตัวหรือเปล่า ถ้าเอาแต่ร้องไห้ไป วิ่งไปอย่างนั้น

  ผู้เขียนตัดสินใจทันที ต้องวิ่งออกไปรับลูก ไปอุ้มกอดให้หายตกใจ และอุ่นใจที่แม่อยู่ข้างๆเหมือนเดิม ขณะที่ตัดสินใจวิ่งไปที่ตลาดนั้น ผู้เขียนเอง ก็เหมือนคนไร้เดียงสา ไม่ได้ฉุกคิดถึงอันตราย ที่อาจมีสังกะสีสักแผ่น จะตกมาที่ผู้เขียนพอดีก็ได้ แต่ฝุ่นดิน ลมหวนไปหวนมา ก็ทำให้มองไม่ค่อยเห็นอะไรอยู่แล้ว

  วิ่งร้อยเมตร ที่เขาวิ่งกันไม่ถึงนาที แต่วันนั้น ผู้เขียนคงทำลายสถิติเขาไปแล้ว เพียงแต่ไม่มีใครจับเวลาเท่านั้น ชั่วพริบตา ผู้เขียนก็มาถึงร้านค้าด้วยความแน่ใจว่า ไม่ได้วิ่งสวนทางกับลูกแน่นอน เมื่อไปถึง ลูกก็ยืนดูพายุฝนกับเพื่อนและผู้ใหญ่หลายคน แต่เขาก็เข้ามาหาผู้เขียนอย่างดีใจ แล้วถามว่า แม่มาทำไม ลมแรงแรง เดี๋ยวสังกะสีจะโดนแม่

 

 

แม่ไก่ฟักไข่บนกระถางธูปอย่างยาวนานอดทน
และฟังพระสวดมนต์ทุกวัน
ความรักของแม่ไก่

  นั่นซิ! ผู้เขียนมานึกขำตัวเองว่า เรานี่ก็ไม่มีสติเลย คิดห่วงลูก จนลืมนึกว่า จะมีอันคตรายไหม และคนที่ตลาด ก็คงช่วยกันดูแลเด็กๆ ไม่ให้ออกมาข้างนอกอยู่แล้ว ความรัก ความห่วงใยของแม่ที่มีต่อลูกนี้  พรรณาไม่ได้จริงๆ และบางครั้ง ก็มองเหมือนโง่ๆด้วยซิ

  ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ถามลูกว่า หนูจะวิ่งกลับบ้านหรือเปล่า ลูกบอกว่า กลับทำไม น่ากลัว แม่ไม่กลัวหรือ?

  วันใดที่เราสองแม่ลูกคุยกันเรื่องนี้ ก็จะมีทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตา

ทุกครั้งไป

ก็แม่รักลูกนี่นา แม้ใครจะมองว่า เป็นความรักแบบโง่ๆก็ตาม