นายวิเชียร เกลี หรือเรียกกันว่าพี่เชียร เป็นคนเชื้อสายไทยเกาะกง เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2490 โดยที่เกิดใน จังหวัดเกาะกง ประเทศกัมพูชา[1] และมีบิดาและมารดาเป็นคนเชื้อสายไทยเกาะกงที่ได้เกิดและอาศัยอยู่ที่นั่นมานานแล้ว
เมื่อพี่เชียร ได้เติบโตอยู่ในจังหวัดเกาะกง เป็นระยะเวลา 15 ปี ก็ได้อพยพหนีภัยความตายเข้ามาอาศัยอยู่ในจังหวัด ตราด ประเทศไทย ทางบ้านหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด เพราะทนการถูกดขี่ ทารุณ ของกลุ่มทหารเขมรไม่ได้ ซึ่งช่วงนี้จะเป็นช่วงที่เริ่มมีการอพยพหนีภัยความตายเข้ามาในประเทศไทยของกลุ่มคนเชื้อสายไทยจากเกาะกง ซึ่งก็ได้เข้าไปอาศัยอยู่ในศูนย์ผู้อพยพ ที่เขาล้าน อำเภอเมือง จังหวัดตราด
ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 นายวิเชียร เกสี หรือพี่เชียร ก็ได้รับการสำรวจบัตรประจำตัวผู้อพยพ ซึ่งพักอาศัยอยู่ในศูนย์ผู้อพยพ โดยการสำรวจคราวนั้นเป็นการสำรวจจากกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย (ซึ่งการสำรวจคราวนั้นเป็นการทราบข้อมูลของผู้อพยพเข้ามาในราชอาณาจักรไทย เพื่อเป็นการทราบถึงจำนวนของผู้อพยพที่ได้อาศัยอยู่ในรัฐไทย)
ต่อมาพี่เชียรได้เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่ อำเภอเมือง จังหวัดตราด ที่บ้านเกาะน้ำใส ตำบลวังกระแจะ และได้อาศัยอยู่ที่นี่จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2531 ได้มีการจัดทำบัตรรับรายงานตัว ผู้อพยพเชื้อสายไทยจากเกาะกง กัมพูชา พี่เชียรก็ไม่ได้ไปทำบัตรดังกล่าว
เมื่อปี พ.ศ. 2539 ได้การจัดทำสำรวจทะเบียนประวัติผู้อพยพเชื้อสายไทยจากจังหวัดเกาะกงกัมพูชา ขึ้น ซึ่งในขณะนั้นพี่เชียรกล่าวว่าได้ออกทะเล และไม่ได้รับข่าวจากทางบ้านว่ามีการสำรวจครั้งนี้ด้วย จึงเป็นเหตุให้พี่เชียรไม่ได้รับการสำรวจดังกล่าว เพราะไม่ได้รับการแจ้งข่าวจากผู้นำหมู่บ้านในสมัยนั้น
แต่ทั้งนี้การที่พี่เชียรเคยได้รับการสำรวจไปครั้งหนึ่ง และได้มีชื่ออยู่ในระบบการทะเบียนราษฎรโดยมีชื่ออยู่ในทะเบียนผู้อพยพประจำจังหวัด ตราด (แบบ สศอ. 3) แต่ทั้งนี้การที่ไม่ได้มีการไม่ปรากฏตัวทางทะเบียนราษฎร จึงอาจกล่าวได้ว่าในปัจจุบันนี้แม้ พี่เชียรจะเคยได้รับการบันทึกรายการบุคคลลงในระบบการทะเบียนราษฎร แต่การกล่าวอ้างสิทธิในการเป็นผู้ทรงสิทธิตามกฎหมายภายในของรัฐไทยก็ไม่สามารถจะกล่าวอ้างได้เพราะรายการทางทะเบียนราษฎรของพี่เชียร ถูกระงับการเคลื่อนไหวและถูกจำหน่ายออกจากระบบการทะเบียนราษฎร
ถือได้ว่าพี่เชียรเป็นบุคคลตกหล่นจากทะเบียนราษฎร ที่มีลักษณะของการเป็นบุคคลตกหล่นจากทะเบียนราษฎรที่เคยมีชื่ออยู่ในระบบการทะเบียนราษฎรของรัฐไทย
[1] (ประเทศไทยได้เสียดินแดนผืนนี้ ในวันที่ 6 มกราคม 2447 ซึ่งเสียดินแดนที่เรียกชื่อว่า จังหวัด ปัจจันตคีรีเขตร ให้แก่ประเทศฝรั่งเศสแต่ก็ยังมีบุคคลที่ได้เข้าไปตั้งรกรากอยู่ที่นั่นแล้วไม่ได้ทราบข่าวหรือทราบแต่ไม่อยากย้ายกลับมาอยู่ในราชอาณาจักรไทย ด้วยเหตุที่กลัวไม่มีที่ทำกินหรือ มีบ้านเรือนอยู่ที่นั่นแล้วก็ไม่อยากกลับ)
