เมื่อเราพูดถึงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์..เรามักจะมองว่าการพัฒนาเป็นกระบวนการที่ต้องส่งเสริมหรือยกระดับศักยภาพของมนุษย์ให้สูงขึ้น โดยบางครั้งลืมไปว่าศักยภาพนั้นมิได้หมายถึงเพียงความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ให้ครบถ้วนหรือได้จำนวนตามที่ต้องการ แต่หากต้องรวมถึงศักยภาพด้านจิตใจด้วย..นั่นคือการใช้ศักดิ์และหัวใจแห่งความเป็นมนุษย์ในการปฏิบัติงาน ปฏิบัติหน้าที่โดยใช้ทั้งศาสตร์และศิลป์งานที่ปฏิบัติก็จะบรรลุถึงความสำเร็จอย่างที่ต้องการ ในพหุสังคมไทยนับได้ว่าได้มีการนำเรื่องของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เข้ามาใช้ มีการกำหนดเป็นโยบายระดับชาติตังแต่แผนพัฒน์ฯ ฉบับที่ 8 แล้วค่อยๆ ปรับมาเปนระยะเพื่อให้สอดค้องกับบริบทของความเป็นไท..แต่ก็ยังมีอยู่บ้างที่เรายังคงยึดแบบแนวตะวันตกในการที่จะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์.. การเสนอแนวทางในการแก้ไขการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในสังคมไทเรายังมีน้อยมาก ทั้งๆ ที่ มนุษย์คือทรัพยากรที่สำคัญที่สุด...หากใครมีเรื่องราวที่อยากจะร่วม share เกี่ยวกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ แนวทางแก้ปัญหา รูปแบบการพัฒนาหรือแม้กระทั่งทฤษฎีการพัฒนา สามารถshare ร่วมกันได้นะครับ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์
ร่วม share เรื่องราววิถีไท..ในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
ศักยภาพนั้นมิได้หมายถึงเพียงความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ให้ครบถ้วนหรือได้จำนวนตามที่ต้องการแต่หากต้องรวมถึงศักยภาพด้านจิตใจด้วย
สมอง จิตใจ ไปด้วยกัน
ขอบพระคุณ ท่านอาจารย์วัลลภ ครับ..อาจารย์มีเรื่องราวดีๆ เกี่ยวกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์บ้างหรือเปล่าครับที่อยากจะชี้แนะ หากอาจารย์จะกรุณาช่วยชี้แนะด้วยนะครับ