เฮ้อ........

ขอถอนใจหนักและยาวก่อนเถอะนะ ก่อนที่จะสงบสติและอารมณ์ที่จะลงมือพิมพ์อะไรลงไป และก็คงจะกล่าวคำขออภัยแก่กัลยามิตรทุกท่านไว้ก่อน หากว่าบทความต่อไปนี้ พิมพ์ลงไปด้วยอารมณ์มากเกินไป

ขอบอกว่าเหนื่อยค่ะ

เหนื่อยมากทั้งกาย (มือ สายตา) และใจ กว่าที่จะสามารถเปิดเข้ามาสู่โลกแห่งการเรียนรู้ในเวบนี้ได้

ในฐานะของคนที่ทำเวบและดูแลเวบเช่นกัน เข้าใจนะคะว่าช่วงหลังๆมานี้ มีคนจิตป่วนเยอะ ชอบลองวิชา ทดลองความเก่งของข้า โดยการส่งสแปมเข้าไปก่อกวนเวบต่างๆ รวมถึงการเข้าไปแฮกเวบ เนื่องจากเวบที่ตนเองดูแลอยู่ก็โดนเช่นกัน ถึงขนาดแบนวิชถูกยิงกระหน่ำจนหมดต้องปิดเวบไปครึ่งเดือน ด้วยเหตุนี้จึงเข้าใจว่า มีความจำเป็นเช่นไรในการสร้างระบบรักษาความปลอดภัยให้เวบ

ดังนั้นไม่โกรธหรือโทษคนทำเวบเลย แต่รู้สึกโกรธตัวเองมากกว่าที่

.....ความรู้ด้านภาษาอังกฤษไม่ดีพอ เดาไม่ออกว่าคำศัพท์ยาวๆในรหัสสุ่มก่อนเข้าเวบนั้นอ่านและสะกดว่ายังไงบ้าง

..... สายตาไม่ดี ดูไม่ออกว่าตัวอักษรที่มันโย้เย้และพร่าเลือนนั้น คือตัวอะไรกันแน่ ? ทำให้บางครั้งก็คีย์ผิด แล้วต้องคีย์ใหม่ ไม่ก็คลิกให้มันเปลี่ยนเพื่อขอเลือกคำทายตัวใหม่ กว่าจะเข้าล็อคอินได้ ก็ทายผิดเคยทำสถิติถึงสิบครั้ง

.....เวลามีน้อย เข้ามาได้ครั้งละไม่นาน รวมไปถึงอารมณ์ไม่นิ่งและเย็นพอ ที่จะรู้สึกสนุกกับการเล่นเกมอักษรปริศนา จึงทำให้หมดเวลาและหมดอารมณ์ไปเสียก่อน ก่อนที่จะเข้าเวบได้

เหนื่อยค่ะ ยอมรับว่าเหนื่อยกับความสามารถของตัวเอง จนบางครั้งก็ถึงกับคิดแย่ๆว่า สงสัยเราคงความรู้ความสามารถไม่พอที่จะเข้าเวบนี้ แล้วพอเห็นคนอื่นเขายังเข้ากันได้ เขียนบล็อคกันได้ ก็ยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเอง ว่าทำไมตัวเองทำไม่ได้

จะว่าไปคงจะเป็นนิสัยของตนเองที่ไม่ค่อยชอบอะไรที่มันทำยากๆอยู่แล้ว (พูดง่ายๆคือชอบความสะดวกสบาย) นับตั้งแต่แรกที่ที่นี่เข้ายาก ต้องล็อคอิน ต้องพิมพ์รหัสสุ่ม และไม่สามารถคงล็อคอินไว้ตลอด ต้องล็อคอินใหม่ทุกครั้ง แต่ด้วยความรักและใจรัก รวมไปถึงเข้าใจในเหตุผลของคนทำเวบ ตอนแรกๆก็ยังคงสามารถเข้ามาได้ แม้จะถอนใจเบาๆบ้าง ที่ต้องใส่รหัสมากๆ แต่ก็รับได้

อย่างไรก็ตาม แรกๆรหัสสุ่มพอจะดูง่าย เห็นชัด ดังนั้นจึงไม่อะไรมาก แต่หลังๆนี่......

อยากจะบอกว่าสุดๆแล้วจริงๆ เพราะหลายครั้งแล้ว ที่อยากจะเข้ามาเขียนอะไร ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยพลังอยากเขียน แต่รหัสสุ่มเหล่านั้นก็ทำให้พลังที่มันฟูฟ่อง แฟบหายไป แล้วก็หมดความอยากเขียนไปเลย

ตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะนะ กับความรู้สึกที่ว่า....

ถ้าไม่รัก ก็คงไม่แคร์

ถ้าไม่แคร์ ก็คงไม่โกรธ !