ท่องเมืองเซี่ยงไฮ้ วันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2553 (วันสุดท้าย)

"ท่องเมืองเซี่ยงไฮ้ วันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2553...(วันสุดท้าย)"

เช้าวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2553 morning call ของโรงแรมปลุกเรียกให้ตื่น เวลา 06.00 น. วันนี้ทุกคนต่างดีใจ เป็นวันสุดท้ายแล้วที่อยู่ต่างแดนมาเป็นเวลา 5 วันเต็ม รวมทั้งวันนี้เป็นวันที่ 6 ต่างคนหน้าตาผ่องใส มีความสุข จะได้กลับเมืองไทย...คิดถึงลูก + คิดถึงบ้าน + คิดถึงเมืองไทย + คิดถึง...

ติงลี่ (ไกด์จีน) พาผู้เขียนและคณะไปช้อปปิ้งที่ตลาด Starbucks Coffee หรือตลาดย่านเฉินหวังเมี่ยว ตลาดร้อยปี ซึ่งเป็นตลาดเก่าของคนเซี่ยงไฮ้...คราวนี้ คณะช้อป กระจายค่ะ...เพราะของถูก และก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว...

เช้านี้ พอโผล่ออกมาจากโรงแรม...อะไรกันนี่...มีฝนตกปรอย ๆ...อากาศทำท่าครึ้ม ๆ ด้วย...
ติงลี่...บอกว่า...ไต้ฝุ่นเข้า...Group ทัวร์ของเราโชคดี ได้เที่ยวมา 5 วัน ไม่มีฝนเลย...
บางคณะที่มาเที่ยวเมืองเซี่ยงไฮ้ ได้เที่ยวจริง ๆ แค่ 2 วัน นอกนั้น โดนฝน...
อากาศครึ้มจริง ๆ...ติงลี่บอกว่า บ่ายของวันนี้ ฝนคงตกหนักที่เซี่ยงไฮ้...
คงตกหนักหลังจากผู้เขียนและคณะขึ้นเครื่องบินกลับเมืองไทยแล้ว...
ตลาดที่ Starbucks Coffee...
ตลาดดูสวยดี...สะอาด...ไม่สกปรก...
ทำให้เห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ของชาวจีน + สภาพบ้านเรือนเป็นวัฒนธรรมจีน...
คนจีนจะชอบสีแดง สดใส... เพราะเป็นสีแห่งความเป็นมงคล...
ผู้คนที่มาท่องเที่ยว เยอะมาก ๆ ค่ะ...
ตึกและร้านค้า ก็มีสภาพให้เห็น อนุรักษ์วัฒนธรรมของจีน...
บ้านเรือน ร้านค้า ดูสะอาดมาก ๆ ค่ะ...ไม่สกปรก...ทำให้เห็นถึงการพัฒนาขึ้นมาก ๆ ค่ะ...
สถานที่ก็น่าถ่ายรูปด้วยค่ะ...
ด้านล่างตึก จะทำการขายของค่ะ...
คนเยอะมาก ๆ ค่ะ... ต้องระวังกระเป๋า...เพราะมีการกรีดกระเป๋าด้วยค่ะ...
ครั้งหนึ่ง...ที่ผู้เขียนได้มาเที่ยวเมืองเซี่ยงไฮ้...เป็นประสบการณ์ชีวิต...
ไม่มีในตำรา...ต้องศึกษาด้วยตนเอง...ได้เรียนรู้ในโลกกว้างค่ะ...
ได้เห็นในสิ่งที่เราไม่เคยเห็น...เพราะไม่มีให้เห็นในประเทศไทยค่ะ...
ไกด์ปล่อยให้ผู้เขียนและคณะเดินซื้อของที่ระลึกไปฝากคนที่เมืองไทยค่ะ...
บริเวณตลาดก็สอาดค่ะ...
ตลาดสีสรรสวยสดใสมากค่ะ...
สภาพของตลาด จัดได้ชวนให้ชาวต่างชาติ + คนจีน มาเดินซื้อของ
เพื่อเป็นการดึงดูดคนให้มาซื้อของค่ะ...
เมื่อเห็นศิลปะที่เป็นแบบนี้...ทำให้เราทราบเลยค่ะว่า...เป็นของคนจีน...
ระหว่างนั่งรอคณะที่ไปเดินช้อปปิ้ง...ผู้เขียนก็นั่งถ่ายภาพเก็บมาฝากกันค่ะ...
เดินกันเสียเมื่อย...พักรับประทานอาหารกลางวันกันแล้ว...
ถึงเวลา...เดินทางกลับเมืองไทยแล้วค่ะ...มาพร้อมกันหน้าสถานีรถไฟแม่เหล็กค่ะ...
ผู้เขียนและคณะต้องเดินทางกลับไปที่สนามบินเซี่ยงไฮ้...โดยรถไฟแม่เหล็ก...
รถไฟแม่เหล็ก มีความเร็วสูง 431 กิโลเมตร ต่อ ชั่วโมง ใช้เวลาเพียง 7 นาที...
เพื่อเดินทางถึงสนามบินเซี่ยงไฮ้ค่ะ...
ครั้งหนึ่งของชีวิตที่ขึ้นรถไฟแม่เหล็ก...ที่มีความเร็วที่สุดในโลกค่ะ...
ผู้บริหาร...นั่งรอขึ้นรถไฟแม่เหล็กค่ะ...
ถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกันหน่อยค่ะ...ว่าครั้งหนึ่ง ได้มานั่งกันตรงนี้...
บริเวณสถานีรถไฟแม่เหล็กค่ะ...ห่างจากสนามบินเซี่ยงไฮ้ สถานีเดียวค่ะ...
รถไฟแม่เหล็ก...คันนี้ ที่ผู้เขียนและคณะ ต้องขึ้นไปลงที่สนาบินเซี่ยงไฮ้ค่ะ...
จอดประมาณ 2 - 3 นาทีค่ะ...
นั่งเฉย ๆ ก็ไม่พ้นถ่ายรูป หรอกค่ะ...ไกด์ต่างชาติ ชอบว่า คนไทย ไปต่างแดน...
มี 3 อย่าง ค่ะ... "ฉี่ ช้อป แช๊ะ"...(เข้าห้องน้ำ + ซื้อของ + ถ่ายรูป)...ก็ความสุขไงค่ะ...
ความเร็วที่จับภาพบนรถไฟแม่เหล็ก ค่ะ...เร็วมาก ๆ เห็นรถวิ่งด้านล่าง...รถไฟผ่านเร็วมากค่ะ...
แสดงการโชว์ความเร็วของรถไฟค่ะ...
ถึงสถานีที่สนามบินเซี่ยงไฮ้แล้วค่ะ...ต้องลงเพื่อเข้าไปในตัวสนามบิน...
ไหน ๆ มาเมืองเซี่ยงไฮ้ ทั้งที...ต้องมีรูปด้วยค่ะ...อย่างนั้น คุยไม่ได้หรอก
ว่าได้มาขึ้นรถไฟแม่เหล็กที่เซี่ยงไฮ้มาแล้ว...5555555...
ผู้เขียนและคณะเข้าสู่ตัวสนามบินเซี่ยงไฮ้แล้วค่ะ...
ใช้สายพานเลื่อนสะดวกกว่าเดินค่ะ...เพราะเดินมาตั้ง 5 วัน แล้วค่ะ...เมื่อยมาก ๆ...
ภายในบริเวณสนามบินเซี่ยงไฮ้ค่ะ...
กำลังนั่งรอ โหลดกระเป๋า...กันอยู่ค่ะ...เดินทางโดยเครื่องบินสายการบินไทย
เที่ยวบินที่ TG665...เพื่อมุ่งสู่สนามบินสุวรรณภูมิค่ะ...
เครื่องบินเหิรฟ้าเวลา 17.00 น. ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ เวลา 21.15 น.

เป็นประสบการณ์ชีวิต...ที่คุ้มค่าจริง ๆ ค่ะ...ได้ประโยชน์ต่อการใช้ชีวิตประจำวัน + ต่อการทำงาน เป็นอย่างยิ่งค่ะ...และขอขอบคุณท่าน ดร. สว่าง ภู่พัฒน์วิบูลย์ อธิการบดีมหาวิทยาราชภัฏพิบูลสงคราม ...ที่กรุณาให้ความอนุเคราะห์จัดให้มีโครงการ ฯ นี้ขึ้น เป็นการพัฒนาบุคลากรเพื่อเรียนรู้สู่โลกกว้าง...ซึ่งสอดคล้องกับแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2552 - 2556 เพื่อสู่สากล...ไงค่ะ...ผู้เขียนและคณะผู้บริหารของมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม...ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงค่ะ...