การติดค้างกับอดีตเป็นการบั่นทอนสุขภาพจิตมากที่สุด เพราะไม่มีใครสามารถย้อนอดีตหรือแก้ไขอดีตได้นั่นเอง  “การทำปัจจุบันให้ดี”  จึงเป็นคำสอน คำพูด ข้อเขียนจากนักสอน  นักศาสนาและปราชญ์หลายท่าน  เพื่อเป็นข้อคิดเตือนสติและทำให้เกิดกำลังใจ  ไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต

        ฉันเป็นคนหนึ่งที่มีเรื่องติดค้างกับอดีตมากมาย จนนับครั้งไม่ถ้วนซึ่งมีทั้งเรื่องใหญ่ขั้นคอขาดบาดตายและเรื่องเล็กน้อย  ได้แต่นั่งโศกเศร้า เสียใจ เสียดายเวลาและโอกาสที่ผ่านมา  เมื่อได้เรียนรู้ตัวเองไปเรื่อย ๆ จากการอ่าน การฟังและการแลกเปลี่ยนเรียนรู้  จึงพยายามอย่างยิ่งที่จะทำปัจจุบันให้ดีด้วยความตั้งใจ

         วันนี้ได้ไปโรงเรียนอีกวันหนึ่ง  ซึ่งการมอบหมายงานในหน้าที่ได้สิ้นสุดลงแล้ว  จึงถือโอกาสไปมอบของที่ระลึกให้คุณครูทุกท่านและพนักงานภารโรง  รวมทั้งนักเรียนทั้งโรงเรียนได้รับของที่ระลึกอย่างทั่วถึงกัน  เพื่อแสดงความรัก ความผูกพันที่เรามีต่อกัน รวมทั้งเป็นการตอบแทนคุณความดี ความรู้สึกดีๆ ที่เพื่อนครูและเด็กมีให้

          นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ได้มอบปากกา BIC ให้คนละ ๑ ด้าม  ฉันเล่าให้นักเรียนฟังว่า “เมื่อครูเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๗ เห็นเพื่อนมีปากกา BIC มาโรงเรียน  อยากได้มาก  จึงขอตังค์คุณแม่เพื่อจะไปซื้อปากกาที่ต้องการ  แต่คุณแม่ปฏิเสธที่จะให้  ด้วยเหตุผลว่า  มันราคาแพงถึง ๑๐ บาท  และคุณแม่บอกว่าการเรียนเก่งและเป็นคนดีไม่ได้อยู่ที่ปากกา  แต่มันอยู่ที่การปฏิบัติตนอยู่ในกฎระเบียบ  มีความขยันหมั่นเพียรและตั้งใจเรียน” 

          วันนี้ครูมีโอกาสที่อยากจะชดเชยกับสิ่งที่ครูขาดในวัยเด็ก  ให้กับนักเรียน พร้อมกับเล่าประวัติของปากกาลูกลื่น  และความเป็นมาของปากกา BIC ให้นักเรียนฟังด้วย  “ขอให้นักเรียนใช้ปากการด้ามนี้เขียนอย่างระมัดระวัง เขียนสิ่งที่ดี ๆ และสร้างสรรค์  ปากกาทุกด้ามแทนความรัก ความห่วงใยและเป็นกำลังใจให้นักเรียนทุกคน  หากนักเรียนเป็นคนดีก็จะเห็นหัวใจของคุณครูอยู่ที่ปากกา”

          ส่วนชั้นเล็ก ๆ ได้มอบยางลบสีสวย กลิ่นหอมให้นักเรียนคนละ ๓ ก้อน “ยางลบเป็นที่มาของอดีตอันโหดร้าย ในวัยเด็กชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑  ซึ่งเห็นเพื่อนมียางลบสวย  และอยากได้อีกเช่นกัน  เมื่อเจ้าของเผลอก็แอบหยิบขโมยของเขาใส่ไว้ในรองเท้า  ตอนเย็นกลับบ้านทำให้คุณแม่สงสัยที่เดินแบบหลังเท้างุ้มงอ  จึงขอดูพบว่ามียางลบก้อนเล็ก ๆ อยู่ในรองเท้า  ภายหลังที่สอบถามได้ความแล้วจึงนำตัวขโมยและยางลบไปส่งคืนเจ้าของถึงบ้านพร้อมกับกล่าวคำขอโทษเจ้าของ” 

           เหตุการณ์นี้ได้เล่าให้นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ – ๔ ฟังเหมือนกัน  และถามนักเรียนว่า “ทำไมครูจึงลักขโมยยางลบ ขอเพื่อน  คุณครูเป็นเด็กขี้ขโมยจริงไหม”  นักเรียนตอบคล้ายกันว่า “เพราะคุณครูเป็นเด็ก”  รวมทั้งอบรมสอนวิธีการใช้ยางลบของนักเรียนอย่างระมัดระวัง  ไม่ให้มีโทษภัย  เพราะยางลบมีกลิ่นหอมน่าทานนั่นเอง

          สำหรับคุณครู พนักงานภารโรงได้รับเสื้อยืดสีขาวและสีเทา  ของที่ระลึกคนละ ๑ กล่อง  โดยวิธีการจับสลาก  นับเป็นบรรยากาศที่พอดี ๆ อีกแบบหนึ่ง  เพราะตลอดเวลาเรามีความปรารถนาดีต่อกันเสมอมา ส่วนความดี ความงามนั้นติดตรึงใจอยู่ไม่มีวันจางหาย

          เมื่อจะให้อะไรกับใคร  สิ่งนั้นต้องมีความหมาย มีความสำคัญและมีคุณค่าจริง ๆ จะทำให้รู้สึกสบายและพอใจกับที่ได้แสดงออกในความรู้สึกดีเช่นนี้  บันทึกจบด้วยเวลา ณ ปัจจุบันที่เล่าถึงการกระทำของอดีตที่ผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง  พร้อมกับภาพสำหรับไว้ดูยามคิดถึง

๒๒  กันยายน ๒๕๕๓