266. การเลี้ยงลูกให้เหมาะสมกับสภาพสังคม

 ปัญหาหนักอกของพ่อแม่ ในปัจจุบัน คือการเลี้ยงลูกให้เหมาะสมกับสภาพสังคม "ทักษะชีวิต วิธีการเป็นพ่อแม่" เพื่อให้พ่อแม่เรียนรู้และทำความเข้าใจที่ถูกต้องกับการเลี้ยงลูก

          โดยแพทย์หญิง จิตรา วงศ์บุญสิน กุมารแพทย์ประจำโรงพยาบาลบางกอก 1 เจ้าของผลงานหนังสือ "ออกแบบลูกรักด้วยวิธีเลี้ยง"และ"เก้าอี้ 4 ขาสู่การเรียนรู้ "         

          พญ.จิตรา วงศ์บุญสิน กล่าวว่า  ชีวิตเราเหมือนการขี่จักรยาน ต้องเรียนรู้ด้วยตนเองจึงจะขี่ได้ แต่จุดมุ่งหมายในชีวิตต่างกัน บางคนเอาใจใส่จักรยานที่ขี่ แต่บางคนไม่สนใจท้ายสุดจักรยานก็พัง เหมือนคนเป็นพ่อเป็นแม่ ที่มักอ้างเหตุผลที่ไม่เลี้ยงลูกว่า ไม่ว่าง เวลาไม่พอ ต้องทำงานมากๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงลูก เลี้ยงลูกไม่เป็น ให้ปู่ย่าตายายเลี้ยงดีกว่าเพราะมีประสบการณ์ 

       สุดท้ายกว่าจะรู้ตัวชีวิตลูกก็พังไม่เป็นท่า ไม่เหลืออะไร เช่นเดียวกับการเชียร์กีฬา ทีมีกองเชียร์ คอยวิจารณ์และพูดถึงอดีต ผู้เล่นมองปัจจุบัน และโค้ชมองถึงอนาคตของผู้เล่น พ่อแม่ส่วนใหญ่ชอบเป็นกองเชียร์ ที่วิจารณ์ไม่ลงมือทำ หากเกิดความผิดพลาดขี้นมักโทษว่าเป็นความผิดของผู้อื่น   ดังนั้น พ่อแม่ต้องสวมบทบาทของการเป็นผู้เล่น และโค้ช   เพื่อวางแผนและสร้างอนาคตที่ดีให้กับลูก

          กุมารแพทย์กล่าวว่า ลูกจะเลียนแบบพฤติกรรมของผู้ใกล้ชิด โดยเฉพาะในช่วง 5 ปีแรก  สำคัญมากเพราะ พฤติกรรมจะซึมลึกเมื่อใกล้ใครจะเลียนแบบคนนั้นเป็นเหมือนกระจกเงา  ฉะนั้นถ้าอยากให้ลูกเติบโตเป็นเช่นไรพ่อแม่ต้องเป็นกระจกที่ดี   โดยสิ่งสำคัญในการเลี้ยงลูกคือ   ต้องตั้งจุดหมายที่ต้องการก่อนในที่นี้คือ  ความสุข ทุกอย่างเริ่มต้นที่ความสุข  ให้ลูกมีความสุขมาจากข้างในมาจากจิตใจ   ไม่ใช่แค่สุขจากภายนอก    เพราะนั่นไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง   เมื่อลูกมีความสุขแล้ว สิ่งอื่นๆจะตามมา  ทั้งการเป็นคนดี มีความรับผิดชอบ เป็นคนเก่ง

       สิ่งถัดมาคือ การมีแบบอย่าง แห่งความประทับใจ เพื่อให้ลูกอยากได้เป็นแบบอย่าง ทุกอย่างรวมกันเป็นลูกข่างสู่ความเป็นอัจฉริยะ นั่นคือ เริ่มต้นจากความสุข  มีพลังสมอง นำไปสู่ความสำเร็จ เมื่อสำเร็จก็มีความมั่นใจในตัวเอง   ซึ่งทำให้มีความสุข วนเวียนเช่นนี้   การให้ลูกเป็นลูกข่างอัจฉริยะต้องมีปัจจัยอื่นเสริม   คือ ร่างกายต้องแข็งแรง  มีสติปัญญา และตั้งใจสอนให้ลูกอยู่ในโลกแห่งความจริง อยู่ได้อย่างมีความสุขด้วยตัวเอง   เพราะพ่อแม่ไม่สามารถอยู่กับลูกได้ตลอด

               พญ. จิตรา วงศ์บุญสิน กล่าวถึงสิ่งสำคัญอีกประการคือ การสร้างความเชื่อใจไว้วางใจกับลูก  พ่อแม่ต้องรักษาคำพูด   พูดแล้วทำตามกติกาและเสมอต้นเสมอปลาย   เพื่อให้ลูกเกิดความเชื่อถือและไว้ใจ อย่าคาดหวังหรือตั้งความหวังมาก   เพราะหากไม่ได้ตัวเราจะหงุดหงิดอารมณ์เสียพาลใส่ลูก   ทุกครั้งที่เราบ่น สิ่งที่ไม่รู้คือ เราได้สูญเสียความรักจากลูกลงไปที่ละน้อย และลูกรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า

            ดังนั้นการสื่อสารจึงมีความสำคัญที่เป็นตัวช่วยในการสร้างความเข้าใจ  หัวใจสำคัญของการสื่อสารอยู่ที่การฟัง  โดยเฉพาะการพูดกับเด็กไม่ต้องพูดยาวมาก  เพราะเนื้อหาที่เข้าไปสู่เด็กมีแค่ ร้อยละ 6 % แต่เด็กซึมซับตามภาษากายมากกว่า   ดังนั้นการคิดอะไรในใจไว้ก่อนและสรุป ถือเป็นการสื่อสารที่ปิดหูกว่าครึ่ง  และทำให้เราเสียโอกาส  ควรให้เวลาในการฟังเด็กและแสดงภาษากายกับเขาด้วย  เปิดโอกาสให้พูด  หากอยากให้ลูกทำอะไร  บอกเขาตรงๆ อย่าพูดบั่นทอนกำลังใจ   ต้องให้กำลังใจชมเมื่อลูกทำได้  หากลูกได้รับบทเรียน จากการทำพลาด  ต้องไม่ซ้ำเติมหรือพูดซ้ำซากเรื่องเก่า ที่สำคัญให้เริ่มต้นประโยคด้วยการใข้คำแทนตัวเลยว่า พ่อ แม่  ปู่ หรือย่า ฯลฯอยากให้ลูกทำแบบนั้นแบบนี้

           "ให้ความสำคัญกับลูกมากๆ ในเวลาที่อยู่ด้วยกัน ใช้วิธีโน้มน้าวใจลูกแทนการบังคับ   พูดให้ลูกเห็นคล้อยตาม  หากลูกยังไม่เห็นด้วยให้พูดทุกวันจนคล้อยตามเรา   เมื่อลูกทำตามต้องให้คำชมเชย ให้กำลังใจ เพราะคำพูดพ่อแม่เป็นกำลังใจสำคัญ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กวัยรุ่น   ต้องคิดเสมอว่าเลี้ยงลูกด้วยความรักและให้โอกาส อยากให้ลูกเติบโตมาเป็นเช่นไร    ต้องเลี้ยงลูกแบบนั้น พญ.จิตรากล่าว.

 

            ขอบคุณ ข้อมูล จากหนังสือพิมพ์เดลินิวส์