ป๊ะก็หล่อ อาจารย์มีนาก็สวย จะให้เป็นกิ่งทองใบหยกไปเลย ดีไหมคะ

พี่น้องคะ เห็นใบหน้าอาจารย์มีนา ชัด ชัด นะคะ เกลี้ยงสะอาด ไม่ต้องทาแป้งคะ

เด็กที่อุ้มอยู่นั้น คือหลานผู้เขียนคะ บรีม บรีม ถ่ายร่วมกันเหมือนพ่อกับแม่เลยนะ

เป็นบันทึกบทหนึ่งซึ้งหัวใจ

ที่ผู้เขียนจะจำไว้ตราบวันหน้า

เป็นความงามในมิตรภาพช่วงเวลา

ที่มีค่า มากเกินกว่าจะลืมเลือน

สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียน จะจดจำไว้

ติดตรึงใจ ในความหมาย คำว่าเพื่อน

เป็นมิ่งมิตร สะกิดใจ คอยย้ำเตือน

เปรียบเสมือน มิตรแท้ โกทูโน

ดอกไม้มิตรภาพ มอบให้ท่านทั้งสองด้วย ใจสั่งมาคะ

 

สวัสดีกัลยาณมิตรที่รักทุกๆๆท่านคะ วันนี้  ผู้เขียนดีใจมาก ที่ได้มีโอกาสต้อนรับ แขกที่น่านับถือสองท่าน ได้มีโอกาสมาเยือนบ้านผู้เขียนที่อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น ในวันเสาร์ที่ 18 กันยายน 2553 ผู้เขียนลืมตั้งวันที่กล้องอีกแล้ว แต่ให้รู้ไว้ วันนี้ ผู้เขียนดีใจ ที่ได้พบกับท่านทั้งสอง ป๊ะเบดูอิน เรียกป๊ะเพราะให้เกียรติท่านอยู่เสมอ และท่านก็ยอมรับเป็นป๊ะ ส่วนอีกท่านหนึ่ง ก็คืออาจารย์มีนา ท่านก็ยังไม่แก่เลย และจะเป็นเพราะใช้สบู่นมแพะ ที่ท่านเป็นผู้ผลิต ผลิตภัณฑ์โอท็อป  จากนมแพะที่ท่านเลี้ยงเอง ใบหน้าของท่านแม้จะไม่แต่งหรือทาแป้ง ก็ดูใบหน้าอ่อนกว่าวัย  และวันนี้ ท่านได้เอาสบู่นมแพะมาฝากด้วย เห็นทีผู้เขียน คงจะอ่อนกว่าวัย ขึ้นอีกแน่เลยคะ

ขอให้เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะคะ มิตรภาพกัลยาณมิตรเห็นกัน ก็วิ่งกอดกันเป็นธรรมดา แต่ผู้เขียนได้กอด อาจารย์มีนา กอดแทนป๊ะเบดูอินด้วยคะ

โชคดีตลอดการเดินทางนะคะ จากกระนวน ถึง ร้อยเอ็ดคะ

ขอมอบดอกไม้ ให้สำหรับมิตรรัก โกทูโน ที่เข้ามาเยี่ยมทุกๆๆท่านคะ