แม้นมากรู้ไม่ทำตามกติกา...

เดินโดดเดี่ยวเที่ยวท่องถามตามซอยลัด

เย็นลมพัดผ่านพ้นมาคราหน้าฝน

สีเสียงแสงแดงเหลืองส้มเขียวขาวปน

ป้ายเปียกบนคนแปลกหน้ามาชี้ชวน

 

ยังคงมีหมู่เมฆมากฟากฟ้ากว้าง

ทุกเส้นทางข้างป่าเขาลำเนาสวน

เงาะมังคุดละมุดกล้วยทุเรียนกวน

นึกทบทวนผลไม้มากมายมี

 

เมืองหาดใหญ่ใช่ใหญ่แต่ชื่อนามเมือง

คนลือเลื่องมากมายล้นคนเศรษฐี

คนเลวทรามต่ำชั่วช้ามากมายมี

ที่ดีกรีศรีสังคมก็มากครัน

 

แสนสงสารผ่านคนไข้ร้องไห้พราง

คร่ำครวญครางกลางค่ำคืนฝืนใฝ่ฝัน

เจ็บใจกายหน่ายชีวิตสาระพัน

ค่ำคืนวันฝันสลายพ่ายรักลวง

 

บ้างตรอมตรมข่มฤทัยให้ผ่ายผอม

ใจไม่ยอมถนอมรักจักแหนหวง

รักเข้าตาปัญญาบอดจอดทุกดวง

แม้นเขาควงคนรักใหม่ไม่เห็นมี

 

ต้องก้มหน้ารับผลกรรมที่ทำไว้

สองหัวใจก่อกรรมต้องหม่นหมองศรี

ต้องทุกข์ยากลำบากตนผลทวี

วันเดือนปีมีร้องไห้หลายชีวา

 

เที่ยวเมืองใหญ่เห็นมากมายได้หลายเรื่อง

หาดใหญ่เมืองมีมากมายหลายปัญหา

หาสิ่งใดให้ได้สมเจตนา

มากมูลค่ามากมั่งมีมากยากจน

 

เหม่อมองเห็นรถกระบะปะทะรบ

รถเข็นจบจ่อจอดนิ่งพิงต้นสน

ต่างไม่ยอมถ่อยให้กันเลยซักคน

เกิดตัวตนเกิดอัตตาพาผิดใจ

 

รถกระบะขยับติดพิชิตต่อ

คนจนท้อทอดถอนใจใครที่ไหน

เลยหลีกหลบเข้าขอบรั้วเลาะลัดไป

ในจิตใจคงเจ็บแค้นแน่นอุรา

 

เห็นวินัยจราจรอ่อนทุกที่

คนขับขี่ผิดกฎหมายให้ศึกษา

แม้นมากรู้ไม่ทำตามกติกา

ใครจะว่าช่างหัวมัน...ฉันไม่แคร์.