ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์..มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต...

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ยามเย็น ๆ เห็นแสงสีอ่อนนวลละอองต้องใบตองเหลืองเขียวขจีมีใบขามใบไทรย้อยแซมด้วยแสกของใบมะพร้าวที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างอ่อนช้อยน่าชมชวนช่วงยามเย็นใกล้ค่ำนี้ดีแท้ ๆ

        วันนี้เบาจากเรื่องการเงินการทองที่เป็นโครงการ ป. โท เอาบ่าไปแบบรับแล้วใช้เงินไม่หมดถูกเรียกคืนเงินสดไปก่อนใหญ่ ๆ ก็ไม่ใช่เงินเราต้องคืนเขาไปใกล้ปิดงบปลายเดือนกันยายนนี้ละ แวบถึงเรื่องการพูดคุยของคนเราเลยนึกไปถึงกลอนนี้ของกวีเอกสุนทรภู่ที่ว่า...ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์..มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต...ฯลฯ

        วันนี้เลยได้แง่สงสัยอย่างหนึ่งเรื่องสังคมคนเราคือเฝ้าสังเกตมานานแล้วเกี่ยวกับการเข้าประชุมกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่หรือแม้แต่การเข้าสอนในห้องเรียนคือว่า...ในทุกที่มีคนคุยกันเยอะมาก...สมัยเข้าทำงานใหม่ ๆจนมาถึงบัดนี้ในทุก ๆ ที่  เวลาเรา ร่วมเข้าประชุมหรือสัมมนาอะไรต่าง ๆ มักมีคนคุยแข่งกับพิธีกร  วิทยากร

ทั้ง ๆ ที่นักพูดเหล่านั้นล้วนเก่งเป็นจอมยุทธ์ด้านการพูดทั้งนั้นละส่วนมาก  ในห้องเรียนก็มักจะเห็นผู้เรียนคุยแข่งกับผู้สอน  ตอนนี้เลยสงสัยว่าคงเป็นที่นิยมไปแล้วละ  ไม่มีใครฟังใครอย่างนั้นรึเปล่า..? 

มองอีกมุมหนึ่งคงได้ว่าเดี๋ยวนี้คนเราพัฒนาขึ้นไปเยอะมาก ๆ จนหาคนตั้งใจฟังนั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ แล้วฟังผู้พูดจริง ๆ จังไม่ค่อยมีแล้ว  รึคุณเห็นเป็นยังไงละ..?  อิ อิ อิ.