บ้านเราเรียก...หัวครก

       ถ้าใครได้กิน..เม็ดมะม่วงหิมพานต์ที่ ...บ้านเราเรียกหัวครกคั่ว อืม...จะรู้ว่าเด็ดแค่ไหน ของแพงน่ะนั่น จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ที่บ้านยาย แถว ต.เทพราช อ.สิชล จ.นครศรีฯ พี่ ๆ น้อง ๆ น้า ๆ ชวนกันเก็บเม็ดหัวครก จากลูกยาร่วง (ภาษาถิ่นใต้แท้ ๆ) มาสะสมกันไว้ เอาไปเล่น ซัดราว(วางเม็ดมะม่วงหิมพานต์ของทุกคนไว้บนราวไม้ไผ่ กำหนดระยะ แล้วก็ใช้เม็ดมะม่วงหิมพานต์โยนใส่ราวไม้ไผ่ สลับกันโยน ถ้าราวไม้ไผ่คว่ำ เม็ดมะม่วงหิมพานต์ก็จะหล่น หล่นเท่าไหร่เก็บไว้เท่านั้น) เมื่อสะสมกันได้มาก ๆ ก็จะหากะละมังที่ไม่ใช้แล้ว เป็นอุปกรณ์สำคัญ คู่กับก้อนเส้า 3 ก้อน และไม้ที่ใช้คน อันยาว ๆ (กลัวยางกระเด็น) จัดการคั่วให้สุก แล้วมานั่งล้อมวงต่อยกินเนื้อข้างในกัน อร่อยนักแล...(คิดแล้วน้ำลายชักจะสอ)

       นั่น...เป็นเวลา 20 ปีก่อน ถึงตอนนี้ถ้าจะกินหาซื้อได้ตามท้องตลาดแถวนครฯ หรือที่ขนอมก็ทำขายเป็นล่ำเป็นสัน ราคาสมน้ำสมเนื้อ เพราะกว่าจะได้กินลำบาก ถุงละ 120 พอได้กินจะรู้ว่าคุ้มแสนคุ้ม ถึงแม้จะไม่อร่อยเท่ากับคั่วเองกับมือ แต่ก็พอทำเนา ถูไถไปได้ เสีย..ดาย เด็กสมัยนี้คงไม่มีโอกาสได้เล่นสนุก แบบนั้นอีกแล้ว.. เวลาที่มีแต่ความสุข เสียงหัวเราะ ของเด็กบ้านนอก ที่ไม่ติดเกมส์ ไม่ติดซีรีส์เกาหลี ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไร้ซึ่งเฟสบุ๊ค hi 5 อยากให้กลับมาอีกครั้ง

     ที่รู้เม็ดมะม่วงหิมพานต์ที่มีเรียกกันตามถิ่นใต้ ก็มี หัวครก เล็ดล่อ ท้ายล่อ หัวครกยาร่วง เคยได้ยินเท่านี้ที่คิดได้ แล้วท้องถิ่นอื่น ๆ เขาเรียกเม็ดมะม่วงหิมพานต์กันว่าอย่างไรใครมีความรู้แลกเปลี่ยนกันหน่อยดีไหมค่ะ ....จะรอฟังค่ะ