เช้านี้เปิดอ่านบันทึกที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดของผมอีกครั้ง(จำไม่ได้ว่าอ่านรอบที่เท่าไรแล้ว) เป็นบันทึกถึงโรงเรียนเอกชน 2 โรงเรียน  อ่านจากบันทึกของผู้เข้ามาเยี่ยมชมครั้งใดก็ประทับใจทุกครั้ง ไม่ใช่ชื่นชมบันทึกของตัวเอง แต่ชื่นชมความรัก  ความผูกพัน  ความศรัทธา ที่ศิษย์มีต่อโรงเรียนของเขา  ซึ่งได้ข้อคิดว่า "คุณภาพคือความพึงพอใจของลูกค้า" และ "การมีจิตวิญญาณของความเป็นครู" ที่โรงเรียนต่างๆน่าจะดูเป็นแบบอย่างโดยเฉพาะโรงเรียนรัฐบาล
      บันทึกแรกคือ "เทคนิคการบริหารของครูใหญ่บังเอิญ  อิ่มจิตร  โรงเรียนเทพประทานพร" ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนเล็กๆ อยู่แถวท่าน้ำนนทบุรี  มีคนเข้ามาอ่าน 3,828 คน และแสดงความเห็นมา 168 คน ซึ่งเกือบ 100% เป็นศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบัน ที่เขารำลึกถึงคุณครูและโรงเรียนของเขา 
   ...ผมยังจำประโยคที่ครูใหญ่บังเอิญบอกกับผมตอนที่ผมไปสัมภาษณ์ท่านก่อนบันทึกบล็อก ท่านพูดไว้ตอนหนึ่งว่า
     "...ทุกอย่างอยู่ที่ผู้บริหาร  ถ้าคุณภาพโรงเรียนไม่ดี จะต้องรับผิดชอบโดยตรง..."
      บันทึกที่สอง คือ  "การพัฒนาพหุปัญญานักเรียนที่โรงเรียนพลับพลาศิริ" ผมอ่านครั้งใด  น้ำตาจะไหลให้ได้ทุกครั้ง เป็นโรงเรียนเอกชนเล็กๆ อยู่ท่าน้ำหลังโรงเรียนสตรีนนทบุรี ที่ผมยอมรับว่ามีคุณภาพมากๆ  จัดการศึกษาสืบทอดกันมายาวนาน  แต่สู้กระแสค่านิยมของสังคมและกระแสทางเศรษฐกิจไม่ไหวจำต้องปิดกิจการลง  ท่ามกลางความอาลัยรักของศิษย์เก่าแต่ละรุ่น มีผู้เข้ามาอ่าน 1,457 คน และแสดงความเห็นมา 54 คน
      อยากให้ท่านได้ลองอ่าน 2 บันทึกนี้ดูบ้างครับ