เมื่อต้อง..."เรียนรู้ตลอดชีวิต"...เพื่อผู้ป่วย

งานบริการระงับความรู้สึกเป็นงานที่มีความเสี่ยงสูง วิสัญญีพยาบาลผู้มีบทบาทสำคัญที่ยอมสละละทิ้งความเป็นตัวตนในบทบาทของพยาบาลบางส่วนเพื่อก้าวเข้ามาร่วมมือกับวิสัญญีแพทย์ในการช่วยดูแลผู้ป่วยจึงเป็นความเสียสละที่น่ายกย่อง

วิสัญญีพยาบาลมิได้ต้องการเป็นผู้มีบทบาทการรักษาดังแพทย์ แต่ด้วยสภาพการสาธารณสุขของประเทศไทยที่ขาดแคลนวิสัญญีแพทย์ในการให้ระงับความรู้สึกผู้ป่วยเพื่อผ่าตัดอย่างมากทำให้บุคคลากรกลุ่มนี้ถูกฝึกฝนให้สามารถกระทำได้อย่างปลอดภัยภายใต้การกำกับดูแลของแพทย์

ดังนั้นวิสัญญีพยาบาลมีความจำเป็นที่ต้องทบทวนและอบรมฟื้นฟูความรู้ทางวิชาการด้านวิสัญญีวิทยา(แบบฉบับเต็มคอร์ส)ให้ทันสมัยอยู่เสมออย่างน้อยเฉลี่ย 3-4 ปี/ครั้งเพราะวิชาการทางด้านการแพทย์มีการเคลื่อนไหวทางวิชาการที่รวดเร็วมาก

รองศาสตราจารย์แพทย์หญิงประสาทนีย์ จันทร  ประธานราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์แห่งประเทศไทย กล่าวเปิดงาน

 

การอบรมฟื้นฟูวิชาการวิสัญญีพยาบาลก็เป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่ ราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์แห่งประเทศไทยได้เห็นความสำคัญและจัดให้มีขึ้นเสมอทุกปีเพื่อเป็นเวทีให้ความรู้และเป็นที่ปรึกษาด้านวิชาการสู่การปฏิบัติการโดยแท้ ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 42 แล้ว

จัดประชุม 5 วัน ตั้งแต่วันที่ 23 - 27 สิงหาคม 2553 ห้องประชุมเฉลิม พรมมาส ตึก อปร. คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

...เป็นเวทีให้พี่ๆน้องๆ ศิษย์เก่าได้พบกันด้วย

นำบรรยากาศและผู้คนมาฝากนิดหน่อยก่อน

นานๆทีได้กลับถิ่นเก่าก็อดแอบมีความสุขเล็กๆกับอดีตไม่ได้ เคยเล่าเรื่องอดีตสมัยเป็นนักเรียนพยาบาลจุฬาฯไว้ที่นี่ (ปีนี้ไม่รู้ว่าจะได้โดดไปดูถิ่นเก่ารึเปล่า)

ของฝากจาก สวนลุมพินี