การเพิ่มพลังอำนาจ เกิดได้ทุกที่ทุกเวลา ถ้ามีหัวใจและความเชื่อมั่นในกันและกัน

คนขับรถ ผู้มีคุณค่า

 <p class="MsoNormal"> <span>     แสงแดดอ่อนๆยามเช้า  คงพยายามขับไล่ความง่วงของผม ทีละน้อยอย่างเชื่องช้า  ประกอบกับ วิวทิวทัศน์ ป่าเขาสองข้างทาง ดูสงบเงียบ เยือกเย็น ท่ามกลางสายหมอกลอยเอื่อย ไล่เรียบชายเขาสลับซับซ้อน ตลอดทางที่ถนนคดเคี้ยวตลอด สามชั่วโมงที่นั่งมาใน รถกระบะโรงพยาบาล    ผมเหลียวไปมองคนขับรถ ด้วยความรู้สึกเกรงใจอยู่ลึกๆ เพราะ รู้ดีว่า เขาคงต้องเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย  กับการที่จะต้องออกมาจาก รพ.ตั้งแต่เที่ยงคืน เพื่อที่จะมาทันรับผมตั้งแต่ยังไม่สว่าง  และขับกลับทันที เพื่อให้ นำผมไปประชุมกับทีมงานคุณภาพ และเจ้าหน้าที่ รพ.ก่อน เก้าโมงเช้า</span></p>   <p class="MsoNormal">            <span style="font-family: " times new roman>“</span><span>เหนื่อยแย่เลยนะครับ คงต้องออกมาแต่เช้า</span><span style="font-family: " times new roman>”</span> <span>  ผมเริ่มบทสนทนา เพื่อทำความรู้จัก เมื่อถนนเข้าสู่ทางตรงช่วงสั้นๆ</span></p>   <p class="MsoNormal"><span>            เขายิ้มให้ผม และตอบกลับมา </span><span style="font-family: " times new roman>“</span><span>ไม่เท่าไหร่ครับ ปกติก็ต้องขับรถส่งคนไข้ทุกคืนอยู่แล้วครับ </span><span style="font-family: " times new roman>”</span></p>   <p class="MsoNormal"><span>            เป็นคำตอบที่ผมคาดว่าจะได้รับ  แต่ต้องยอมรับว่า รอยยิ้มของเขา สร้างความประหลาดใจแก่ผมอย่างมาก  เพราะไม่คาดว่า  เขาจะยังคงสดชื่น ทั้งๆที่ขับรถมามากกว่าหกชั่วโมงแล้ว  ผมก็เลยถือโอกาสชวนคุยต่อ</span></p>   <p class="MsoNormal">            <span style="font-family: " times new roman>“</span><span>รพ.อยู่ไกลมากนะครับ   เจ้าหน้าที่คงมีไม่มาก  ตอนนี้ยังต้องมาพัฒนาคุณภาพอีก</span><span style="font-family: " times new roman>”</span></p>   <p class="MsoNormal">            <span style="font-family: " times new roman>“</span> <span>ครับ  คนไข้วันละสองสามร้อยครับ  คุณหมอก็มีแค่สองคน พยาบาลสิบกว่าคน เห็นเหนื่อยกันทุกคนครับ  แต่ผมก็รู้สึกว่า ไม่มีใครท้อแท้เลยครับ </span><span style="font-family: " times new roman>”</span><span> เขาตอบด้วยท่าทีเชื่อมั่น</span></p>   <p class="MsoNormal">           <span style="font-family: " times new roman>“</span> <span>แล้วพี่ได้มีโอกาส เข้าช่วยงานพัฒนาคุณภาพหรือเปล่าครับ </span><span style="font-family: " times new roman>”</span></p>   <p class="MsoNormal">           <span style="font-family: " times new roman>“</span> <span>แน่นอนครับ   ทุกคนในรพ.จะอยู่ในทีมพัฒนาคุณภาพ ไม่ว่า คนรถ คนสวน คนงานครับ  แต่อย่างไง พวกผมก็คงช่วยได้ไม่มากนัก เพราะเรียนมาน้อย ความรู้จำกัดจริงๆครับ </span><span style="font-family: " times new roman>”</span><span> เขาตอบอย่างไม่สู้มั่นใจนิดๆ</span></p>   <p class="MsoNormal">          <span style="font-family: " times new roman>“</span> <span>ช่วยได้สิครับ  โรงพยาบาลจะมีคุณภาพต้องมาจากคนที่มีคุณภาพ ร่วมมือกันครับ </span><span style="font-family: " times new roman>”</span><span> ผมก็ติดประโยคมาตรฐาน โฆษณาจูงใจตามเคย  </span></p>   <p class="MsoNormal"><span>          เขาดูสดชื่นขึ้นเล็กน้อย ตอบผมเกือบจะทันทีว่า </span><span style="font-family: " times new roman>“</span><span> คงไม่ถึงขนาดเป็นคนคุณภาพหรอกครับอาจารย์   แค่ทุกคนอยากช่วย อยากมีส่วนร่วม คนละไม้คนละมือ เท่าที่ทำได้ล่ะครับ </span><span style="font-family: " times new roman>”</span></p>     <p class="MsoNormal"> <span>         ผมสัมผัสได้ถึง ความรู้สึกที่อบอุ่นที่เขาสะท้อนออกมา  จนต้องนิ่งคิดอะไรอีกหลายๆอย่าง ก็พอดีกับช่วงขณะที่  เขากำลังพยายามมากขึ้น เพื่อบังคับรถที่กำลังคืบคลานอย่างช้าๆ เลี้ยวไปเลี้ยวมาตัดโค้งแคบๆด้วยความยากลำบาก บนถนนที่ดูเหมือนจะขึ้นๆลงๆไม่หยุดหย่อน ผมเลยต้องหยุดรบกวนสมาธิเขาชั่วคราว</span></p>     <p class="MsoNormal">             <span style="font-family: " times new roman>“</span> <span>อย่างไรก็ต้องขอบคุณนะครับ  ที่ต้องลำบากให้มารับ จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน </span><span style="font-family: " times new roman>”</span><span>  ผมขอบคุณเขาอย่างจริงใจ </span></p>   <p class="MsoNormal">            <span style="font-family: " times new roman>“</span> <span>อาจารย์อย่าเกรงใจเลยครับ  ที่ผมทำไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร ผมตั้งใจและดีใจที่ได้ มารับอาจารย์  และขอบคุณอาจารย์จริงๆ  ขอให้อาจารย์ช่วยแนะนำอย่างเต็มที่นะครับ  ผมเห็น คุณหมอ  พี่พยาบาล  กับเพื่อนๆ ก็ประชุมกันทุกวัน  ระดมกำลังกันมาหลายเดือนแล้ว  คงมีปัญหาที่ติดค้างอยู่มาก ผมคิดว่า ตอนนี้ทุกคนคงรออาจารย์อยู่  วันนี้ รพ.คงจะได้ทางออกบ้าง และทุกคนคงหายเหนื่อยแน่ๆครับ</span><span style="font-family: " times new roman>”</span>  </p>   <strong><span style="font-size: 20pt; font-family: " browallia new>            ผมไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรอีก  ผมเชื่อมั่นว่า เขาคงไม่ได้ถูกสอนให้พูดอย่างนี้  แต่ที่แน่ๆผมถูก เพิ่มพลังอำนาจ (</span><span style="font-size: 20pt; font-family: " browallia new>empower) <span>เข้าอย่างจัง แทนที่จะไป ทำสิ่งนี้ให้กับน้องๆที่ รพ.อย่างที่ตั้งใจ  ผมนึกได้แต่ ่เพียงว่า วันนี้ผมต้องไปหาให้เจอให้ได้ว่า  รพ.นี้ ทำให้ คนของเขา คิดและรู้สึกแบบนี้ ได้อย่างไร</span></span></strong>