แสงส่องทางพุทธธรรมนำชีพหนา...

กลอนตลาด...ยามมอง..?

 

เหม่อมองมามีมืดมิดมวลหมู่เมฆ

ใครช่างเสกละอองน้ำพรำสายฝน

ย่างเยื้องย่องลองแลหากลางสายชล

มามืดมนหม่นหมองมัวม่านมากมี

 

ดุจดั่งคนทุกวันนี้มีมากมั่ว

ต้องตามตัวห่างชั่วร้ายกายใจหนี

เล่าเรียนมาวิชาการผ่านมากมี

แนวหน้าที่มีทำได้ไม่ตรงกัน

 

มากวิชาพาหลงทางกลางจุดเปลี่ยน

ต่างหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปไกลจุดฝัน

ให้มืดมัวมั่วเมามายเมฆม่านจันทร์

ค่ำคืนวันพลันอับแสงแห่งทางไป

 

ทุกถิ่นที่มีขัดแย้งอย่างอยากแยก

ความคิดแตกต่างจิตใจหรือไฉน

ทุกสังคมอยู่อย่างมั่วหรืออย่างไร

แล้วเล่าใครไหนจะแก้กงเกวียนกรรม

 

เหมือนน้ำป่าไหลท่วมทับแหล่งที่อยู่

คนไม่รู้ดูไม่ออกบอกไม่ขำ

ขาดสติปัญญาบอดจอดทางธรรม

แน่วแน่นำทำมืดมั่วมัวหมองมา

 

สติมาปัญญาเลิศเกิดสว่าง

แสงส่องทางพุทธธรรมนำชีพหนา

สังคมมั่วใจไม่มั่วมีวิชชา

เสริมคุณค่าสง่างาม..ยามมอง..เอย.