“ ภ า ษ า ไ ท ย ” คือ ภาษาประจำชาติของเราที่ทุกคนสามารถพูดได้ และใช้ในชีวิตประจำวันอยู่เสมอๆ  แต่หากจะลองคิดดูให้ดีแล้ว  จะมีคนไทยสักกี่คนที่เข้าใจและสามารถใช้ภาษาไทยได้ถูกต้อง
             ฉันก็เป็นคนไทยคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจในภาษาไทยอย่างถ่องแท้... จนกระทั่งวันหนึ่งชีวิตของฉันมาถึงจุดเปลี่ยน....เมื่ออาจารย์ที่โรงเรียนคัดเลือกให้ฉันเป็น ตัวแทนไปแข่งขันภาษาไทยเพชรยอดมงกุฎ ครั้งที่ 6  ซึ่งการแข่งขันในครั้งนี้มีทั้งการสอบวัดความรู้ทางภาษาไทย, การอ่านออกเสียง และการเขียนเรียงความ... เหตุการณ์นี้เองที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสสัมผัสถึงหัวใจของภาษาไทย
               ทุกเย็น...อาจารย์จะเรียกฉันและตัวแทนคนอื่นๆไปเรียนและทบทวนหลักภาษา, ทำแบบฝึกหัด,  ฝึกอ่านบทร้อยแก้วร้อยกรอง และฝึกเขียนเรียงความ...  นอกจากนี้ อาจารย์จะคอยชี้แนะข้อผิดพลาดเพื่อให้นำไปแก้ไขปรับปรุงให้ดีขึ้น....ในตอนแรกที่ฉันต้องไปนั่งเรียนนั้น ฉันเกิดคำถามขึ้นในใจว่าทำไมฉันต้องไปนั่งเรียนภาษาไทยเพิ่มเติม ทั้งๆที่ฉันก็ใช้อยู่ทุกวันๆ ...แต่เมื่อเวลาผ่านไป... ฉันก็เข้าใจว่าแท้จริงแล้ว ภาษาไทยมีอะไรมากกว่าที่ฉันคิดไว้  ฉันจึงรู้สึกสนใจและเริ่มทุ่มเทเวลาให้กับการทบทวนและฝึกฝนการใช้ภาษาไทย
 
 
         เช้าของวันที่ 9 สิงหาคม 2552 เป็นวันแข่งขันภาษาไทยเพชรยอดมงกุฎ ครั้งที่ 6 ณ โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย กรุงเทพมหานครฯ  การแข่งขันมีผู้เข้าร่วมนับพันคน แต่จะมีเพียง 10 คนที่ได้ผ่านเข้ารอบสอง   ณ วินาทีของการทำข้อสอบนั้น... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะสามารถผ่านเข้ารอบต่อไปได้หรือไม่... สิ่งที่ฉันรู้เพียงสิ่งเดียวในวินาทีนั้นคือ ฉันต้องนำสิ่งที่ได้จากการฝึกฝนมาใช้ให้มากที่สุด  ฉันต้องทำให้ดีที่สุด!!
 

 

          ผลการสอบแข่งขันคือ...ฉันได้รับรางวัลคะแนนผ่านเกณฑ์มาตรฐาน... ซึ่งรางวัลนี้สามารถแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการด้านภาษาไทยของฉัน ว่าฉันได้พัฒนาตนเองจากผู้ที่ไม่เคยเข้าใจในภาษาไทยอย่างถ่องแท้กลายเป็นผู้ที่มีความรู้ด้านภาษาไทยในระดับที่ดีระดับหนึ่ง
         การแข่งขันในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ให้ความรู้ด้านภาษาไทยและประสบการณ์อันล้ำค่าแก่ฉัน แต่ยังทำให้ฉันเกิดความภาคภูมิใจและเห็นความงดงามของภาษาไทยในมุมที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน จึงกล่าวได้ว่า ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีความไพเราะและมีเสน่ห์ไม่แพ้ภาษาใดในโลก.. ฉั น จึ ง ไ ด้ ต ร ะ ห นั ก ถึ ง คุ ณ ค่ า แ ล ะ ค ว า ม สำ คั ญ ข อ ง สิ่ ง ใ ก ล้ ตั ว ว่ า เ ป็ น สิ่ ง ไ ม่ ค ว ร ม อ ง ข้ า ม
 ประสบการณ์ครั้งนี้ จึงเป็นเสมือนบทเรียนที่ได้ให้ข้อคิดกับฉัน คือ                                                                   1. ความพยายามและความทุ่มเท เป็นสิ่งที่จะทำให้คนเรามีพัฒนาการไปในทางที่ดีขึ้น และสามารถประสบผลสำเร็จได้ตามที่ตั้งใจ                                                                                                                                            2.สิ่งต่างๆรอบตัวเราตลอดจนสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรา ล้วนมีคุณค่าและความงดงามในตัวเอง เราจึงไม่ควรมองข้ามความสำคัญของสิ่งใกล้ตัว 
 
 นางสาวบรรพตา คงชีวินรุ่งเรือง
  คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  533070141-9 
 
วัน เดือน ปี ที่บันทึก :  17 สิงหาคา 2553 @ 00:50                                                                                         วัน เดือน ปี ที่ปรับปรุง : 23 สิงหาคม 2553 @ 22.11