อันเนื่องมาจากรางวัลสุดคะนึง

  • เช้าวันเสาร์ วันหยุดราชการ อ่านบล็อกเพื่อหาความรู้ใส่ตัว อย่างที่ชาวบล็อกทั่วไปว่างเป็นไม่ได้ต้องอ่านงานคนอื่น สร้างทุนความรู้ให้กับตัวเอง เริ่มที่บล็อกของ ดร.จันทวรรณ น้อยวรรณ ก็พบบันทึกประกาศผลรางวัลสุดคะนึงประจำเดือนมิถุนายน 2549 ว่าเป็นครูนงเมืองคอน ก็งงกับตัวเอง ว่าเราได้ได้อย่างไร ตามไปอ่านเหตุผลจากบันทึกของ หญิง,อ้อ,อ้อม ณ สคส. และของ คุณสุปราณี (แกบ)จริยะพร สคส.ว่าได้เพราะความตั้งใจและความจริงจัง เป็นบล็อกเกอร์หน้าใหม่ เพิ่งจะเขียนบันทึกเรื่องเล่ามาได้ราวสามเดือนเอง ไม่ใช่คนเก่าแก่ที่ไหน ซึ่งเป็นรายละเอียดของบันทึก
  • ผมนั่งทบทวนตนเองถึงงานที่ทำอยู่ ก็เรียกว่าหนักและเหนื่อย ยังไม่ค่อยจะเห็นอะไรเท่าไหร่ที่เป็นมรรคเป็นผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกิดกับคุณกิจ(ครัวเรือนยากจนที่เข้าร่วมโครงการ) ทั้งนี้เนื่องจากเป็นงานที่ใหญ่ เกี่ยวข้องผู้คนมากมาย กว่ากิจกรรมจะคืบไปถึงคุณกิจ(ครัวเรือนยากจนที่เข้าร่วมโครงการ) ก็ต้องฝ่าด่านมากมาย แบบ KM ภาคราชการนั่นแหละครับ แต่ตอนนี้ลงถึงคุณกิจแล้ว คงจะได้เห็นผลในเร็ววัน หากติดตามบล็อกของผมก็คงจะเห็นพัฒนาการมาโดยลำดับ
  • ถ้าจะว่าเหตุผลที่ให้รางวัลเพราะความตั้งใจและความจริงจังของผม ผมก็คิดว่ามันใช่เลยครับ เหตุผลอื่นไม่น่าจะมีแล้ว  คณะกรรมการเหมือนกับเห็นงานของผมในทุกฝีก้าวอย่างนั้นแหละ ถึงได้ใช้เหตุผลนี้ในการให้รางวัล การจัดการความรู้ภาคราชการที่ผมทำอยู่ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย วัฒนธรรมการเรียนรู้ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้เยอะมาก การทำงานร่วมกันในแนวระนาบยังต้องฝึกฝนและเรียนรู้กันต่อไป ยังเคยชินกับวัฒนธรรมการทำงานแบบควบคุม บังคับบัญชา สั่งการในแนวดิ่งกันอยู่มาก กิจกรรมถอดหมวกคุณอำนวยอำเภอ / ตำบล ที่มาจากส่วนราชการต่างๆ ที่ผมพยายามนำมาใช้ ถูกมองว่าเป็นเรื่องตลกในตอนแรกๆ แต่ตอนนี้ได้รับการขานรับดีขึ้นแล้ว เป็นบวกขึ้นแล้ว แต่จะขานรับแบบซึมซับหรือแค่ว่าได้ทำแล้ว เรื่องนี้ก็ต้องเรียนรู้กันต่อไป เห็นการจัดการความรู้โรงเรียนชาวนาอย่างที่ อ้อ,อ้อม ทำแล้วสนุก ก็อยากให้เป็นอย่างนั้นมั่งจังเลย
  • รางวัลสุดคะนึง เป็นรางวัลชีวิตอย่างหนึ่ง ที่ สคส. ตั้งใจจะให้กำลังใจกับคนทำงาน เป็นฉันทามติไปแล้ว ผมก็ขอขอบคุณคณะกรรมการ สคส.และชาวชุมชนบล็อกทุกท่าน ที่เข้ามาให้กำลังใจ เข้ามาเยี่ยมเยียน ผมก็จะตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไป เปรียบเหมือนปลาทูที่แหวกว่ายฝ่ากระแสนำ ซึ่งเป็นสำนวนของ อ.ภีม ภคเมธาวี จาก มวล.คนที่ขอร้องให้ผมเขียนบันทึกลงบล็อก ครับ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้ผมอีกครั้งหนึ่งครับ