เรื่องแบบนี้ก็ยังมี ให้เราได้ยิ้ม...

เป็นเรื่องแปลกมาก ถ้าใครได้ลองแวะเวียนเข้ามาอ่านก้คงต้องบอกว่า จินตาการของผู้เล่าและผู้เขียนสามารถบูรณาการรวมกันได้อย่างสวยงามและลงตัวเลยทีเดียว

บันทึกเรื่องนี้การจากการประชุมกรรมการนิสิตหอพัก ครั้งที่๒ สำหรับการทำงานที่นี่ของข้าพเจ้า ต้องบอกว่าความเชื่อและความหวังว่า บางครั้งการเรียนรู้ ที่ทำให้คนได้มองเห็น เข้าใจ จดจำ และทำให้คนอื่นได้เข้าใจในเรื่องบางเรื่อง การเล่า การเขียน อาจจะเป็นสิ่งที่มีค่าบางในการเปิดให้ผู้คนได้เข้ามาเรียนรู้แลกเปลี่ยน เพราะหากเรามองให้ดีเราจะเห็นว่าการเล่าและการเขียนมีนัยยะความสำคัญที่มีคุณค่าและเป็นสื่อในการสร้างความสุขให้กับผู้คนได้มากที่เดียว

เครียดหลังจากการประชุม เราก็เปิดวาระสำคัญคือ วาระการพูดคุยแลกเปลี่ยน ใครอยากพูดหรือมีเรื่องราวแปลกๆให้มาแลกเปลี่ยนกัน

น้องนัส กรรมการนิสิต ที่เธอบอกเสมอว่า เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่าเรื่องราวให้กับผู้อื่นฟัง เธอชอบเล่า เพราะมันทำให้เธอมีความสุข

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกลางดึก เมื่อน้องนัส เข้าหอน้ำเพื่อทำภาระกิจส่วนตัว เป็นครั้งที่ ๒ ๓ ได้ ที่เธอเห็นเหตุการณนี้ ทุกครั้งที่เธอเข้าห้องน้ำ จะมีนกเอี้ยงตัวหนึ่งบินเข้ามาในห้องน้ำ และมายืนหน้า

กระจกทำท่าแปลกๆ เอียงซ้าย เอียงขาว ๒ ๓ ครั้ง หลังจากนั้นก็ใช้ปากจิกกระจก หลังจากนั้นก็บินออกไป ช่วงเวลาอันสงัด บรรยาหาศหอพักบวกกับจินตนาการและภาพบรรยากาศเหตุการเดิมๆถึง๒ ๓ครั้ง มันก็ไม่สามารถหยุดความคิดของเธอได้ และก็ทำให้เธอเกิดความรู้สึกกลัวและเมื่อมีโอกาสเธอก็ไม่รอที่จะเล่าเรื่องนี้ ฟังไปฟังมากเป็นเรื่องแปลก แต่ที่แปลกคือ เรื่อเล่าอย่างนี้ก็ยังมี

และก็สามารถสร้างความสุขให้กับคนที่ฟังได้มากพอที่จะเปิดมุมความคิดที่สร้างสรรค์จินตนาการและนำไปสู่การถ่ายทอดมุมความสุขร่วมกัน