เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว   เครื่อง Flow cytometer ที่ใช้อยู่ประจำ (ตั้งอยู่ที่ภาควิชาชีวเวชศาสตร์)     เกิดอาการขี้เกียจทำงาน   สาเหตุของการเสียยังไม่ทราบแน่ชัด    เมื่อเครื่องเสียก็จำเป็นต้องไปใช้เครื่องที่อื่น   เพราะยังมี  lab ที่ยังไม่ได้ analyze อยู่ประมาณ  40  ราย     ที่ มอ. มีเครื่อง Flow cytometer   อยู่อีกเครื่องที่ศูนย์เครื่องมือ   ( แต่เป็นคนละรุ่น  คนละบริษัท)      โชคร้ายคือว่าเครื่องที่ศูนย์เครื่องมือได้ชิง  เสีย   ตัดหน้าเครื่องของเราไปนานแล้ว    เป็นการเสียแบบกึ่งๆ  ถาวร  คือ laser หมดอายุไข    ซึ่งต้องเปลี่ยนใหม่    และมีแววว่าจะไม่ซ่อม   เพราะค่า laser   แพงเอาการ
       อ. หัสดี (และคุณสมพร)    เลยจัดการติดต่อให้ไปทำที่ รพ. หาดใหญ่     เราไปกันทั้งหมดสามคน  คือ  พี่ถ่าว  น้องหน่อย  และน้องลิ  (น้องใหม่...ใหม่มากค่ะ   ยังจำชื่อจริงไม่ได้)       พอไปถึง "น้องไผ่"   ผู้ดูแลประจำ   ก็จัดการเปิดเครื่อง   เปิดโปรแกรม   แนะนำเล็กน้อย     แล้วน้องไผ่  ก็ไปทำงานต่อ    พร้อมกับบอกว่า "ไผ่..อยู่ห้องนั้นนะ  มีอะไรก็เรียกได้"    ว่าแล้วก็จากไปอย่างไร้กังวล    
      น้องไผ่จะรู้มั๊ยเนี่ยว่า   ดิฉันใช้เครื่องนี้ไม่เป็น    เคยดูเวลาเค้าสาธิตเท่านั้น   ส่วนพี่ถ่าวเคยใช้เครื่องนี้...เมื่อนานๆๆ  มาแล้ว         พูดเล่นๆ กับพี่ถ่าวว่า   "โห...น้องไผ่   เค้าไม่หวงเครื่องเลยนะ   ปล่อยให้เราใช้ตามสบาย   ไม่กลัวว่าเราจะทำเสียรึ"    พี่ถ่าวตอบว่า "เค้าไว้ใจ.."      ฟังแล้วรู้สึกดีจังเลย...ว่าเรามีความสามารถ     แต่จริงๆ  แล้ว   น้องเค้าคงเป็นคน "ไม่ขี้หวง    ไม่คิดมาก   และไว้ใจเพื่อนร่วมวิชาชีพ"    เพราะถึงแม้พวกเราจะไม่เคยใช้เครื่องยี่ห้อนั้น   แต่หลักการในการใช้เครื่อง  และการวิเคราะห์ผลมีบางส่วนที่คล้ายกัน     จะว่าไปแล้วการติดต่อไปใช้เครื่องที่   รพ.หาดใหญ่   ก็แสนจะง่าย      ไม่เหมือนบางแห่งที่ย๊าก..ยาก (ที่ไหน...น๊า.)         เห็นแล้วก็เกิดคำถามว่าทำไมเค้าทำตัวง่ายๆ...ได้       ต้องหาคำตอบต่อไปค่ะ
       สรุปว่า   วันนั้นเราสามารถใช้เครื่องไปได้ตลอดรอดฝั่ง   สามารถออกผลแล็บได้   ไม่มีปัญหาใดๆ    ขอบคุณ  รพ.หาดใหญ่   พี่แป๊ะ (หัวหน้าแล็บ)   และน้องไผ่  ผู้ดูแลเครื่อง
       สัปดาห์หน้า..ต้องไปอีก.......