ต้นไม้ที่มีหนามตามต้น

หนามนั้นจะคอยทิ่มแทงผู้ที่ไม่ระมัดระวัง

เมื่อเดินผ่าน หรือ เมื่อยามต้องสัมผัส

หนามนั้นเป็นลักษณะของลำต้น

เกิดแต่ลำต้น และอยู่แต่ลำต้น อาจไม่อาจหมดไปจนกว่าไม้นั้นจะล้มลง

 

 

 

คำพูดที่เป็นเท็จ ส่อเสียด ก้าวร้าว นินทา ดูหมิ่น ที่มีผู้พ่นพิษใส่เราก็เช่นกัน

มันจะคอยทิ่มแทงเราเรื่อยไป ถ้าเรามัวไปสนใจ เก็บมาคิด

ต่อเติมจินตนาการ เพราะมันนั้น เหมือนเชื้อโทสะ

ที่นำให้เราเกิดอาฆาตพยาบาทกับคนผู้นั้นอย่างจมปลัก

ถ้าเราขาดสติไม่รู้เท่ามัน

โลกธรรมแปดยังคงดำเนินไปตามหน้าที่ของมัน

เราแค่มีหน้าที่รู้เท่าทัน และ คลายวาง

 

 

 

หนามมันก็ยังคงอยู่อย่างนั้น เพราะมันเป็นธรรมชาติของมัน

อยู่ที่เราว่าจะยอมให้มันทิ่มแทงตลอดไป

หรือแค่บาดเจ็บครั้งเดียว แล้วรู้ ปล่อยวาง ให้อภัย

การจะทำดีตอบ กับคนที่ทำดีต่อเรานั้นไม่ยากเลย

การที่จะทำดีให้อภัยด้วยจิตเมตตา กรุณากับคนที่ทำร้ายเรานั้นก็ช่างไม่ง่ายเลย

แต่สิ่งนี้ไม่ใช่หรือ ที่เป็นด่านทดสอบจิตใจในขั้นที่สูงขึ้นไป...

 

 

 

 

พรพล

๒๗ กรกฎา ๕๓