...เพื่อเกิดความสงบ แม่ว่าเพียงพอแล้ว ถ้าเกิดปัญญา คิดออก ถือว่าเป็นกำไร

ชวนลูกนั่งสมาธิ

ลูกได้เลื่อนห้อง จากห้องสองเป็น ห้องหนึ่ง(../2เป็น../1)

เริ่มมี ประเด็นมาพูดคุยกับแม่

มีความกังวลใจ

มีความวุ่นวายเกิดขึ้น

 

หลังจากการเรียนดูราบเรียบเหมือนผิวน้ำในบึงใส สงบ

กลายเป็นทะเลที่เริ่มมีคลื่นลม

 

แม่ ไม่ถึงกับครุ่นคิดแต่ได้มีการพูดคุยกับพ่อ กับเพื่อนที่เป็นครู และกับครูที่เป็นเพื่อน

ปล่อยเวลาให้ หลาย ๆ คนได้คิดแบบสบาย ๆ

รวมถึง ลูกของเรา

 

ถอยออกจากจุดที่เราเป็นแม่ มาลองคิดว่าถ้าเราเป็นครู เราทำเช่นนี้หรือเปล่า

เดินออกมาทางข้าง คิดแบบคนที่อยู่ข้าง ๆ เช่นเป็นเพื่อน

เราจะทำอย่างไร

 

ทำกิจกรรมการงานของตัวเองไปด้วย ในฐานะ"ครู"

ดำเนินการผลิตงานเอกสาร ที่ต้องเสร็จสิ้นในห้วงเวลานี้ ในฐานะ "ลูกศิษย์"

 

เวลาผัน วันเคลื่อนผ่าน

ยังไม่ได้บทสรุป

ยังไม่ตกผลึกทางความคิด

 

จนกระทั่ง เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา เวลาประมาณสามทุ่ม

คุยกันกับเพื่อน-กัลยาณมิตร คนหนึ่ง คนเดิมที่เป็นครู

เพื่อนถามว่าที่ผ่านมาหลังเกิดประเด็นเราได้นั่งหรือปฎิบัติสมาธิหรือเปล่า

 

 

ปิ๊งแวบ ขึ้นมา

ชวนลูกฝึกสมาธิ ช่วงนี้ดีกว่า วันหยุดยาวสาม-สี่วัน

ชวนคุณพ่อด้วย

 

 

ไม่ว่า เราเลือกจะเป็น ได้หรือไม่ได้ดั่งที่เลือก

ไม่ว่า เราเลือกจะจัดการประเด็น ได้ผลหรือไม่ได้ผลดั่งที่หวัง

 

ความสุข ความสงบ หรือ ผลลัพธ์ออกมาเป็นอย่างไร

เป็นเพียง "ฉากหนึ่งของชีวิต" ที่เราต้องพบ

 

"ฝึกสมาธิ พัก นิ่ง เพื่อเกิดความสงบ แม่ว่าเพียงพอแล้ว"

 

"ถ้าเกิดปัญญา คิดออกถือว่าเป็นกำไร"