ชีวิตของคนเรา ใครหนอเป็นคนกำหนด ,ความผูกพันธ์นั้น มิมีวันลืม
ชีวิตของคนเรา ใครหนอเป็นคนกำหนด ถ้าผมรู้ ผมอยากจะขอบคุณเขาจริง ๆ
ที่เขาได้ขีดเส้นทางชีวิตของผมให้ได้เดินทางมาเจอ "อุตรดิตถ์"
4 ปีที่ผ่านมา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หยดน้ำตา สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย
ผมขอถักทอและไล่เรียงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น มาให้ทุกๆ ท่านได้ทราบ
ไม่ว่าจะเป็นงานในหน้าที่หลัก งานสอน งานวิจัย การเดินทาง ท่องเที่ยว
ทุกคนที่ได้พบเจอ ได้สัมผัส ได้ร่วมงาน ถึงแม้ว่าบางท่านได้เจอกันครั้งเดียว แต่ความผูกพันนั้น มิมีวันลืม
สิ่งต่าง ๆ ผมขออนุญาตนำเสนอในภาคต่าง ๆ ของอุตรดิตถ์ไดอารี่
สำหรับอุตรดิตถ์ "เมืองท่าเหนือ" นี่จะไม่ใช่ไดอารี่เล่มสุดท้าย ผมยังรักและผูกพันกับทุกสิ่งทุกอย่างที่อุตรดิตถ์นี้ ตลอดไป
ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ
7 ภาพที่นำเสนอ สามารถเขียนเล่าเรื่องราวได้ถึง 7 เล่ม ในมุมมองที่แตกต่างกัน จึงไม่ใช่้ไดอารี่เล่มสุดท้ายแน่นอนครับ ยกเว้น นายรักษ์สุขจะไม่มีเวลาเขียนเท่านั้นเอง
แต่ภาพที่วาดนั้น ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกับภาพอื่นๆได้จริงๆ
ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ ผมจะรีบลงบันทึกให้เร็วที่สุดเลยครับ เพราะที่สำคัญได้กำลังใจมาจากคุณบอนครับ
อาจารย์…ผมชอบภาพสเก็ตด้วยดินสอข้างบนนี้ครับ…ผมเห็นด้วยอย่างหนึ่งว่าภาพจะสื่อความหมายได้มากมาย และการ เล่าเรื่องผ่านภาพ น่าสนใจมากครับ
ขอบคุณมาก ๆ ครับคุณจตุพร
ภาพที่สเก็ตออกมาเป็นผลจากการทำงานแบบมีส่วนร่วมน่ะครับ ใช้ทุนความสามารถของทีมงานที่ร่วมกันทำงานวิจัยครั้งนี้ครับ ซึ่งทีมงานเป็นนักศึกษาที่เรียนด้วยกัน เขาก็บริหารจัดการเก่งมากครับ เขาไปเล่าสิ่งถึงสิ่งดี ๆ ที่เราได้ทำกัน แล้วพ่อของเขาเป็นอาจารย์สอนศิลปะ ก็เลยเขียนภาพภาพนี้มาให้พวกเรา เราดีใจมาก ๆ เลยครับ ก็เลยนำมาไว้เป็นหน้าปกของงานวิจัย
"ท่าสักไดอารี่" เป็นงานที่ผมได้รู้จักการทำงานแบบมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงครับ ผมเพิ่งได้รู้ว่า PAR : Participatory Action Research เป็นอย่างไร ก็ได้มาจาก ท่าสักไดอารี่นี่แหละครับ