ไม้ไผ่สารพัดประโยชน์

     เป็นครั้งที่เท่าไรหนอที่ตัดต้นไม้ในบ้าน เริ่มตั้งแต่มาอยู่ใหม่ บ้านไม้หลังเล็กใต้ถุนสูง อยู่ท่ามกลางดงไม้ไผ่ หลากหลายพันธุ์  หน้าบ้านมีกอสะแลขึ้นเป็นพุ่ม มีกอไผ่ชื่อไม้เฮี้ย  ข้างบ้านเป็นไม้ซาง ถัดไปที่ข้างรั้วเป็นไม้ไผ่สีสุกกอใหญ่ที่มีหนามคม มีต้นมะม่วงป้อมเบียดอยู่ในกอไผ่ชูกิ่งก้านที่มีผลสุกเหลืองเป็นพวงมาให้เราเห็น หลังบ้านมีไม้ยะขี้มอดที่แม่อุ้ยบอกว่าหน่อไม้หอมอร่อยเวลาต้มจะเป็นสีชมพู   มีกอไผ่บงหลายกอที่พ่อชอบไปขุดหน่อมาทำอาหารหลังจากเลิกงาน   ตอนลูกยังเล็กมีตา ยาย และแม่อุ้ยมาช่วยเลี้ยงหลาน

     ต่อมาอยากทำรั้วรอบขอบชิด ตอนไม่มีคนอยู่จะได้ปลอดภัย ทำให้ต้องตัดต้นไม้ทั้งหมด การเขียนบันทึกนี้เป็นการรำลึกถึงคุณประโยชน์ของต้นไม้ เข้าทำนอง "วันใดขาดฉัน แล้วเธอจะรู้สึก"

     ไม้ไผ่ที่คนรุ่น ปู่ ย่า ตา ยาย ปลูกขึ้นมาเพื่อใช้ประโยชน์เฉพาะอย่าง เช่น ไม้เฮี้ย ใช้จักเป็นตอกมัดของ ถักเปียแล้วนำไปสานเป็นหมวก หรือทำกระบอกข้าวหลาม ไม้ซางใช้ลำต้นสับเป็นฟากทำเป็นพื้นบ้านที่ต้องมีเสื่อปูทับเพื่อป้องกันไม่ให้ฟากหนีบก้นเวลานั่ง  ไม้ไผ่สีสุกใช้สานเข่ง คนในหมู่บ้านฉันจะมีอาชีพรองจากการทำนาคืออาชีพสานเข่ง คือเข่งลำไย และเข่งใส่ข้าวเกรียบ เด็กๆจะช่วยสานฝาเข่ง ผู้ใหญ่มีความชำนาญก็สานเข่ง

       พูดถึงเรื่อง "เข่ง" แล้วฉันยังจำได้ว่าเมื่อฉันเป็นเด็ก เคยเห็นผู้ชายคนจีนหาบเข่งเดินมาตามถนนพอถึงร้านค้าของคนแซ่ภู่ เจ้าของร้านนั่งอยู่หน้าบ้านเขาวางหาบลงเปิดฝาเข่งออก เด็กผู้หญิงที่อยู่ในเข่งนั้นก็วิ่งไปยืนตรงหน้าเจ้าของร้าน แล้วกลับมานั่งในเข่งตามเดิม เด็กอีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิงตัวเท่ากันก็ลุกขึ้นไปยืนตรงหน้าเจ้าของร้านเหมือนคนแรก ฉันเห็นคนจีนเจ้าของร้านส่ายหน้า แล้วเด็กก็วิ่งกลับมานั่งในเข่งเหมือนเดิม ชายคนจีนก็หาบเข่งที่มีเด็กสองคนเดินต่อไป  น้าที่พาฉันซ้อนท้ายจักรยานบอกว่า" เจ๊กหาบลูกมาขาย" 

      ฉันเพียงอยากจะพูดถึงไม้ไผ่ว่าสารพัดประโยชน์จากที่บ้านฉันในอดีตเท่านั้น  ในปัจจุบันไม้ไผ่ยังมีประโยชน์อย่างอื่นอีกมากมาย  วานผู้รู้ช่วยบอกด้วยค่ะ