ผิวขาว ผิวดำ

คำกล่าวที่ว่า “เวลาติดปีกบิน” เหมือนจะเป็นถ้อยคำที่ตรงใจที่สุดในขณะนี้ เพราะเริ่มรู้สึกว่า 24 ชั่วโมงในแต่ละวันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าการเขียน Entry Journal ในสัปดาห์ที่ 2 นี้ จะมีโอกาสในการเลือกเรื่องที่จะนำมาเขียนมากขึ้น แต่ก็ใช่ว่าจะเลือกง่าย สัปดาห์นี้ได้อ่านนิตยสารคู่สร้างคู่สม คอลัมน์ “ชะลอชรา” ของ นพ.กฤษดา ศิรามพุช ว่าด้วยเรื่อง “ขาวเกินไปทำให้แก่เร็ว ต้านแก่...ตามสีผิว” ที่เนื้อหากล่าวถึง อคติของมนุษย์ที่มองว่าสีดำ เป็นสีที่ไม่สวยงาม ทำให้ผู้คนหันไปนิยมความขาว ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่น่ากลัว เนื่องจากคนผิวขาว รวมถึงคนที่อยากขาวด้วยการใช้เครื่องสำอางนานาชนิดจนทำให้เม็ดสีผิวหายไป จะเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็ง เพราะผิวหนังจะได้รับแสงแดดโดยตรง อย่างไรก็ตาม ความจริงแล้วไม่ว่าผิวขาวหรือผิวดำ ต่างก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย

สาเหตุที่บทความนี้กระทบความรู้สึกของข้าพเจ้าอย่างมากก็เนื่องมาจากในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสดูการถ่ายทอดฟุตบอลโลก หากแต่จำรายละเอียดไม่ได้ว่าเป็นการแข่งขันของทีมชาติใด แต่สิ่งที่ข้าพเจ้ามองเห็นอย่างชัดเจนคือ ความแตกต่างของสีผิวผู้แข่งขัน ฝ่ายหนึ่งเป็นชาวยุโรปที่มีผิวขาว อีกฝ่ายเป็นทีมจากทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นคนผิวดำ ความคิดหนึ่งที่ผ่านเข้ามาขณะนั้นคือ ทำไมมนุษย์เราช่างแตกต่างกันได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่เมื่อพิจารณาส่วนประกอบของร่างกายก็ไม่ได้มีอะไรต่างกัน และเมื่อได้อ่านคอลัมน์เกี่ยวกับสีผิวที่ได้กล่าวไปแล้วนั้น ทำให้ข้าพเจ้ากลับมาพิจารณาอีกครั้งว่า น่าจะเป็นความลึกล้ำของธรรมชาติที่ออกแบบให้ชาวแอฟริกันมีผิวดำซึ่งเข้ากับลักษณะภูมิประเทศที่ประชากรต้องรับปริมาณแสงแดดมากมายในแต่ละวัน หากผู้คนในทวีปมีผิวขาว คงจะต้องเป็นมะเร็งผิวหนังกันเสียหมด นอกจากนี้ ทัศนคติที่มองว่าผิวขาวดีกว่าผิวดำอาจจะใช้ไม่ได้ในกรณีนี้ ยิ่งไปกว่านี้ทำให้นึกถึงกลอนกวีบทหนึ่ง ที่เนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องสีผิว ดังนี้...  

“When I'm born I'm black, when I grow up I'm black, when I'm in the sun I'm black, when I'm sick I'm black, when I die I'm black, and you... when you're born you're pink, when you grow up you're white, when you're cold you're blue, when you're sick you're blue, when you die you're green and you dare call me coloured.” - Malcom X

อ่านกลอนจบนึกย้อนดูตัวเอง จงพอใจในสีผิวที่มีอยู่ ถึงแม้ไม่ขาวมาก แต่ก็ดำดีสีไม่ตก ก็น่าจะเพียงพอแล้ว วกกลับมาที่ฟุตบอลโลกอีกครั้ง ความยิ่งใหญ่ของฟุตบอลโลกน่าจะอยู่ที่การนำเอานักกีฬาจากทั่วทุกภูมิภาคของโลกมาทำกิจกรรมร่วมกัน อย่างไม่แบ่งแยกสีผิวและชาติพันธุ์ ถ้าคนทั้งโลกสามารถมองข้ามอคติต่างๆ ไปได้ โลกเราคงจะน่าอยู่กว่านี้