หลายๆคนอาจรู้สึกโกรธเกลียดคนที่ทิ้งเราไป
ด้วยเหตุผลต่างนานาเพื่อที่จะไปจากเรา
ไม่แปลกหรอกที่เราจะรู้สึกอย่างนั้น
แต่หากเมื่อเวลาผ่านไปนานจนเราคิดได้
เราจะรู้สึกขอบคุณที่เขาผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เมื่อเราโตขึ้นก็จะเรียนรู้ว่าจิตใจเป็นเรื่องที่บังคับกันไม่ได้ตลอดไป
การที่เขาไม่รักก็คือไม่รักมันไม่ใช่ความผิดของใครไม่ใช่ทั้งของเขาหรือของเรา ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่
ถึงอยากจะให้ใช่แค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้เมื่อพระเจ้าไม่ได้สร้างเรามาเพื่อคู่กันเพียงแค่มาเจอกัน 
ไม่ใช่เราดีเกินไปอย่างที่เขาบอกหรือเราเข้ากันไม่ได้ สำหรับบางที แต่เป็นเพราะมันไม่ใช่จะแคร์อะไร
หากเรารักเขาจริงๆเขาไปแล้วมีความสุขก็ให้เขาไป
เวลาจะช่วยให้เราเรียนรู้และอยู่ได้ต่อไป และอีกไม่นานเราก็จะไม่รักเขา
ไม่รักไม่ใช่ลืม เพราะหากเราเคยรักเขาก็ลืมคำว่าลืมไปได้เลย เมื่อเราไม่ได้รักเขาแล้วทุกๆอย่างก็จะดีขึ้น
แล้วคุณก็จะซึ้งกับคำว่าโกรธไปทำไม.............(เขารู้ซะที่ไหนล่ะ)