....อาจเป็นรอยยิ้มรอยนั้น....เมื่อวันแรกเจอ

เพราะอะไร นั่นสินะ(2)

 

สำหรับเพลงนี้ ใครได้ฟัง แล้ว...ไม่โดน

ต้องพิจารณาตัวเอง นิดหน่อยนะคะ (แซวค่ะ)

 

สำหรับตัวดิฉันเอง

ได้ยิน ได้ฟัง ได้รู้จักเพลงนี้ครั้งแรก ในนี้

กัลยาณมิตร คนดังของโกทูโน เป็นคนส่งให้ฟัง

 

ตั้งแต่วันนั้นก็ติดใจ ไม่ลืมเพลงนี้ เลย

 

เช้าวันจันทร์ วันนี้

เราสองคน ฟังเพลงนี้ด้วยกันในรถยนต์ระหว่างเดินทางไปทำงาน


เรา ฟังเพลงไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ ฟ้ามืด ห้านาฬิกา

ตั้งแต่(ดิฉัน)ง่วง ๆ จวบจนท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละนิด ละหน่อย

จากมีแสงสีชมพูอมส้มเล็กน้อยบนมุมด้านหนึ่งของท้องฟ้า เหนือทางด่วนลอยฟ้า

กระทั่ง..สีชมพูอมส้มแปรเปลี่ยนเป็น สีส้มจัดอมสีทอง

 

จนเช้าเต็มที่ หกนาฬิกา

 

เราสองคนไม่ได้กุมมือกัน

เราสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรที่หวาน ๆ

 

ที่พูดกันสองสามประโยคเกี่ยวกับเพลงนี้คือ

คุณประภาส ชลศรานนท์ ช่างเขียนเพลงได้ ดี เปี่ยมความหมายจริง ๆ

คุณป้าง นครินทร์ ร้องได้ดี และ คุณป๊อด โมเดริื์นด๊อก ก็ร้อง ดี ดี และดี

 

"...แค่ตัวฉันเพียงรู้ว่าเป็นสุขใจเมื่ออยู่เคียงกัน..."

"...อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล..."

"...หรือเป็นเพียง รอยยิ้ม รอยนั้น เมื่อวันแรกเจอ..."

 

"...นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม..."

 

สรุปกันเพียงว่า

สิ่งที่จริง

นิยามออกมาไม่ค่อยจะได้

คือ

 

 "ตั้งแต่วันฉันพบเธอได้เจอแต่สิ่งดีงาม"

 

 

 

ชีวิต

เดินทาง ผ่านห้วงระยะเวลามาเกินครึ่งทางเดินแห่งชีวิต


กล้าสรุปในวันนี้ค่ะ

 

ความรัก คือ สิ่งดีงาม

 

เห็นด้วย มั้ยคะ